Platycleis affinis affinis (Fieber, 1853)

Platycleis affinis affinis, çalı çekirgeleri ailesine (Tettigoniidae) ait Platycleis affinis türünün aday (nominat) alt türüdür ve türün tipik formunu temsil eder. Uzun kanatlı, iyi uçabilen, cinsinin görece iri üyelerindendir.

Platycleis ve yakın akraba cinslerin üyeleri orta boylu, çoğunlukla kahverengi, grimsi ya da zeytin tonlarında, benekli ve çizgili desenleriyle kuru otların arasında iyi kamufle olan çalı çekirgeleridir. Ön kanatlar türlere göre uzun veya kısalmış olabilir; ön göğüs kalkanının yan lobları çoğu zaman açık renkli bir kenar taşır. Erkeklerin karın ucundaki çengeller (cerci) ve dişilerin yumurta koyma borusunun biçimi, birbirine çok benzeyen türlerin ayrılmasında başlıca tanı ölçütleridir. Erkeklerin yaz günlerinde ve akşamüstü duyulan kısa, cızırtılı şarkıları da tür tanımında önemlidir.

Çalı çekirgeleri (Tettigoniidae), Orthoptera takımının uzun antenli alt takımına (Ensifera) aittir. Bu böceklerin antenleri çoğunlukla vücut uzunluklarına eşit ya da daha uzundur; dişilerin karın ucunda kılıç veya orak biçimli, belirgin bir yumurta koyma borusu bulunur. Erkekler ön kanatlarının tabanındaki ses organını birbirine sürterek türe özgü şarkılar üretir, işitme organları ise ön bacakların kaval kemiğinde yer alır. Yumurtalar genellikle toprağa ya da bitki dokusuna bırakılır ve gelişim tam olmayan başkalaşımla, yani yetişkine benzeyen nimf evrelerinden geçerek tamamlanır.

Bu gruptaki türler genellikle açık, güneşli ve kurak yaşam alanlarını tercih eder: kuru çayırlar, bozkırlar, taşlık yamaçlar, maki ve frigana alanları, yol kenarları ile tarla sınırları tipik ortamlarıdır. Hem bitkisel maddelerle hem de küçük böceklerle beslenen karışık beslenicilerdir. Yetişkinler çoğunlukla yaz ortasından sonbahara kadar görülür; dişiler yumurtalarını toprağa ya da bitki gövdelerine bırakır, yumurtalar kışı geçirir ve nimfler ilkbaharda çıkar. Kuşlar, sürüngenler ve örümcekler için önemli bir besin kaynağı oluşturarak çayır ekosistemlerinin işleyişinde rol oynarlar.

Tür Güney Avrupa'dan Akdeniz havzası üzerinden Batı ve Orta Asya'ya kadar geniş bir alanda yayılış gösterir; Anadolu da bu alanın içindedir. Alt türler arasındaki farklar çoğunlukla küçük biçim ve renk ayrıntılarına dayandığından kesin ayrım için uzman incelemesi gerekir.