Isophya mersinensis (Sevgili & Çıplak, 2006)

Isophya mersinensis, düz kanatlılar (Orthoptera) takımının çalı çekirgeleri ailesine (Tettigoniidae) ve bu ailenin Phaneropterinae alt ailesine bağlı bir türdür. 2006 yılında tanımlanmıştır; tür adı Mersin iline göndermede bulunur. Toros Dağları çevresinden bilinen Isophya türleri arasında yer alır ve biyolojisi büyük ölçüde cinsin diğer üyelerine benzer.

Isophya cinsinin üyeleri genellikle orta büyüklükte, tıknaz gövdeli ve çoğunlukla yeşil renkli çalı çekirgeleridir. Kanatları büyük ölçüde körelmiştir; erkeklerde kısa ön kanatlar yalnızca ses üretmeye yarayan küçük pullar biçimindedir, dişilerde ise neredeyse hiç görülmez. Bu nedenle uçamazlar ve yaşamlarını doğdukları yerin yakınında geçirirler. Dişilerin karın ucunda yumurtalarını bitki dokusuna ya da toprağa bırakmaya yarayan, yukarı kıvrık, yassı bir yumurta borusu bulunur.

Cinsin türleri çoğunlukla otsu bitkilerle beslenir ve çayırlar, dağ stepleri, orman açıklıkları ile çalılık yamaçlarda yaşar. Yumurtalar kışı toprakta geçirir; nimfler ilkbaharda çıkar ve birkaç gömlek değiştirdikten sonra yaz başında ergin olur. Erkekler çok kısa ve yüksek frekanslı seslerle dişileri çağırır, dişiler de kısa seslerle karşılık verir. Türlerin birbirinden ayrılmasında bu çağrı sesleri ve erkek üreme organı yapıları büyük önem taşır.

Anadolu, Isophya cinsinin dünyadaki en önemli çeşitlilik merkezlerinden biridir ve cinsin pek çok türü yalnızca dar dağlık alanlardan bilinir. Uçamayan bu böceklerin sınırlı yayılışı, onları yaşam alanı kaybı, aşırı otlatma ve iklim değişikliği gibi etkilere karşı duyarlı kılar.

Çalı çekirgeleri, çekirgelerden vücut uzunluğunu aşabilen ince ve uzun antenleriyle kolayca ayrılır. Duyma organları ön bacaklarının kaval kemiği üzerinde yer alır. Erkekler sesi, bir ön kanattaki tırtıklı damarı diğer kanadın kenarına sürterek üretir. Bu böcekler kuşlar, sürüngenler, memeliler ve örümcekler için önemli bir besin kaynağıdır; kendileri de bitki örtüsü ile küçük böcek toplulukları üzerinde etkili olarak bulundukları ekosistemin besin ağında önemli bir yer tutar. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.