Therioplectes tunicatus (Szilady, 1927)

Therioplectes tunicatus, çift kanatlılar (Diptera) takımının at sinekleri ailesine (Tabanidae) bağlı Therioplectes cinsinde yer alan bir sinek türüdür. Tür, Szilady tarafından 1927 yılında tanımlanmıştır. Therioplectes, yakın akrabası Tabanus cinsine benzeyen, az sayıda türden oluşan ve esas olarak Palearktik bölgede yayılış gösteren bir cinstir.

Bu cinsin üyeleri orta boylu, tıknaz yapılı at sinekleridir. Baş geniş, gözler büyüktür; erkeklerde gözler birbirine değerken dişilerde aralarında bir alın şeridi bulunur. Vücut çoğunlukla koyu renklidir ve sık, yer yer renkli tüylerle kaplıdır; karın üzerinde açık renkli bantlar ya da lekeler görülebilir. Türler arasındaki ayrım çoğunlukla tüylenme, renk deseni ve anten yapısı gibi ayrıntılara dayanır. Cinsin türleri özellikle dağlık ve açık arazilerde, ilkbahar ile yaz başında uçuş gösterir.

At sineklerinde yalnızca dişiler kan emer; yumurtalarının gelişmesi için gereken proteini büyük memelilerden, özellikle sığır, at ve diğer otlayan hayvanlardan sağlarlar. Ağız parçaları deriyi keserek açılan yaradan kanı emmeye uygundur, bu nedenle ısırıkları oldukça acı vericidir. Erkekler ise kan emmez, çiçek nektarı ve bitki özsuyuyla beslenir. Ergin bireyler çoğunlukla sıcak ve güneşli günlerde etkindir. Dişiler yumurtalarını su kenarındaki bitkilerin ya da taşların üzerine kümeler halinde bırakır. Larvalar nemli toprakta, çamurda veya su kenarlarındaki çürümüş bitki artıkları arasında gelişir; çoğu yırtıcıdır ve küçük omurgasızlarla beslenir. Larva dönemi uzun sürebilir ve kışı genellikle bu evrede geçirirler.

At sinekleri Palearktik bölgede, Avrupa'dan Akdeniz havzası ve Ön Asya üzerinden Orta Asya'ya kadar uzanan geniş bir alanda zengin bir tür çeşitliliği gösterir; Türkiye de farklı iklim ve habitat tipleri sayesinde bu aile bakımından zengin ülkeler arasındadır. Mera, orman kenarı, sulak alan ve hayvancılık yapılan bölgeler bu sineklerin en sık görüldüğü yerlerdir.

İnsanlar için ısırıkları rahatsız edici ve acı verici olsa da ciddi bir tehlike oluşturmaz. Bununla birlikte at sinekleri, beslenmeleri yarıda kaldığında başka bir konakçıya geçebildikleri için bazı hayvan hastalıklarının etkenlerini mekanik olarak taşıyabilir; bu nedenle hayvancılık açısından önem taşırlar. Öte yandan larvaları ve erginleri, kuşlar ve başka böcekler için besin kaynağı olarak doğal ekosistemlerde yer alır.