Stenocorus quercus (Götz, 1783)

Stenocorus quercus, teke böcekleri ailesinin (Cerambycidae) çiçek tekeleri alt ailesine (Lepturinae) bağlı Stenocorus cinsinden bir böcek türüdür. 1783 yılında Götz tarafından tanımlanmıştır. Tür adı Latincede meşe anlamına gelen quercus sözcüğünden gelir ve türün meşe ağaçlarıyla ilişkisine işaret eder. Avrupa ve Batı Asya'da yayılış gösterir.

Stenocorus cinsinin üyeleri orta ila büyük boylu, uzunca yapılı ve kanat örtüleri arkaya doğru belirgin biçimde daralan çiçek tekeleridir. Antenleri vücuttan kısadır ve göğüs bölmesinin yanlarında genellikle birer küçük çıkıntı ya da diken bulunur. Renkleri sarımsı kahverengiden siyaha kadar değişebilir; aynı tür içinde bile belirgin renk farklılıkları görülebilir. Larvaları çoğunlukla yaprak döken ağaçların ölmekte olan ya da ölü köklerinde ve kök boğazında gelişir; gelişme birkaç yıl sürebilir.

Çiçek tekeleri alt ailesi (Lepturinae), ailenin öteki gruplarına göre daha kısa antenli, öne doğru daralan bir göğüs bölmesi ve arkaya doğru incelen kanat örtüleriyle tanınır. Erginleri ilkbahar sonu ve yaz aylarında güneşli orman kenarlarında, açıklıklarda ve çayırlarda çiçekler üzerinde, özellikle maydanozgillerin şemsiye biçimli çiçek durumlarında polen ve nektarla beslenirken görülür. Bu nedenle çiçekleri ziyaret ederek tozlaşmaya katkıda bulunan böcekler arasında sayılırlar.

Teke böcekleri ailesi (Cerambycidae), dünyada 35.000'i aşkın türüyle kın kanatlıların en kalabalık ailelerinden biridir. Aile üyelerinin en belirgin özelliği, çoğu zaman vücut uzunluğuna yaklaşan ya da onu aşan uzun antenleridir. Larvalar genellikle odun içinde gelişir; canlı, ölmekte olan ya da ölü ağaç ve çalıların gövde, dal veya köklerinde galeriler açarak beslenirler. Gelişme çoğu türde bir ila birkaç yıl sürer ve pupa dönemi de çoğunlukla odun içinde geçirilir. Bu yönüyle aile, ölü odunun parçalanması ve besin maddelerinin toprağa geri dönmesinde önemli bir ekolojik rol üstlenir; bazı türleri ise orman ve meyve ağaçlarında zararlı olarak bilinir.

İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmaz; sokma ya da zehir gibi bir savunma aracı yoktur. Yaşam döngüsü ölü ve çürümekte olan odunla bağlantılı olduğundan, doğal ormanların, yaşlı ağaçların ve ölü odunun korunması bu tür böceklerin varlığını sürdürebilmesi açısından önemlidir.