Russula gracilis

Russula gracilis, Russulaceae ailesine ait, küçük ve narin yapılı bir mantar türüdür; adı Latince "ince, zarif" anlamına gelir.

Şapkası küçük, pembe, mor ve zeytin yeşili tonların karışımıyla renklenir; kenarı çizgilidir. Lamelleri soluk krem, sapı beyaz ve incedir. Tadı hafif acımsı veya yakıcıdır. Genellikle huş ve kızılağaç gibi ağaçlarla, nemli ortamlarda ortak yaşam kurduğu bilinir.

Russula cinsinin üyeleri gevrek dokulu etleriyle tanınır: sap tebeşir gibi kırılır, lifli değildir. Bunun nedeni etin içindeki küre biçimli hücrelerdir (sferosistler). Halka, volva ve süt salgısı bulunmaz; bu özellikler onları yakın akrabası Lactarius cinsinden ayırır. Cins dünya genelinde yüzlerce türle temsil edilir ve türlerin ayrımında şapka rengi, tat (yumuşak veya acı), spor izi rengi ve kimyasal renk tepkileri kullanılır.

Russula türleri ağaçların kökleriyle ektomikoriza adı verilen ortak yaşam ilişkisi kurar: mantar ağaca su ve mineral sağlar, karşılığında ağaçtan şeker alır. Bu nedenle ormanların sağlığı için önemli canlılardır. Meyve gövdeleri genellikle yaz sonu ve sonbaharda, yağışlı dönemlerden sonra toprakta ortaya çıkar ve birçok böcek, sümüklüböcek ve küçük memeli için besin kaynağı olur. Ilıman Kuzey Yarımküre'de geniş yayılış gösteren bu cinsin pek çok türü Türkiye ormanlarında da bulunur.

Russula türleri arasında yenen ve yenmeyen türler bulunur; genel kural olarak acı veya yakıcı tatlı türler mide ve bağırsak rahatsızlıklarına yol açabilir. Mantarlar yalnızca uzman tarafından kesin olarak tanımlandıktan sonra tüketilmelidir; zehirli Amanita türleriyle karıştırılma riski her zaman göz önünde bulundurulmalıdır.