Russula fragilis var. fragilis

Russula fragilis var. fragilis, Russulaceae ailesine ait Russula fragilis türünün tip varyetesidir. Tür adı Latince "kırılgan" anlamına gelir ve etinin çok gevrek oluşuna işaret eder.

Şapkası küçük, genellikle 2–6 cm çapında, mor, pembe, kırmızımsı veya zeytin tonlarının karışımından oluşan değişken renklidir; ortası çoğu zaman daha koyudur. Lamelleri beyazımsı, kenarları ince dişlidir. Sap beyaz ve çok kırılgandır. Tadı yakıcı, kokusu meyvemsidir. Yaprak döken ve iğne yapraklı ormanlarda, nemli yerlerde yaygındır.

Russula cinsinin üyeleri gevrek dokulu etleriyle tanınır: sap tebeşir gibi kırılır, lifli değildir. Bunun nedeni etin içindeki küre biçimli hücrelerdir (sferosistler). Halka, volva ve süt salgısı bulunmaz; bu özellikler onları yakın akrabası Lactarius cinsinden ayırır. Cins dünya genelinde yüzlerce türle temsil edilir ve türlerin ayrımında şapka rengi, tat (yumuşak veya acı), spor izi rengi ve kimyasal renk tepkileri kullanılır.

Russula türleri ağaçların kökleriyle ektomikoriza adı verilen ortak yaşam ilişkisi kurar: mantar ağaca su ve mineral sağlar, karşılığında ağaçtan şeker alır. Bu nedenle ormanların sağlığı için önemli canlılardır. Meyve gövdeleri genellikle yaz sonu ve sonbaharda, yağışlı dönemlerden sonra toprakta ortaya çıkar ve birçok böcek, sümüklüböcek ve küçük memeli için besin kaynağı olur. Ilıman Kuzey Yarımküre'de geniş yayılış gösteren bu cinsin pek çok türü Türkiye ormanlarında da bulunur.

Russula türleri arasında yenen ve yenmeyen türler bulunur; genel kural olarak acı veya yakıcı tatlı türler mide ve bağırsak rahatsızlıklarına yol açabilir. Mantarlar yalnızca uzman tarafından kesin olarak tanımlandıktan sonra tüketilmelidir; zehirli Amanita türleriyle karıştırılma riski her zaman göz önünde bulundurulmalıdır.