Psallus lentigo Seidenstücker, 1972

Psallus lentigo, yarımkanatlılar (Hemiptera) takımının sokucu tahtakurusugiller (Miridae) familyasına ait küçük bir böcek türüdür. Tür, Phylinae altfamilyasının kalabalık Psallus cinsine aittir.

Sokucu tahtakurusugiller (Miridae), yarımkanatlılar (Hemiptera) takımının en kalabalık familyasıdır ve dünya genelinde on binden fazla tür içerir. Familya üyelerinin vücudu genellikle yumuşak ve narindir; antenler dört, ağız parçaları ise bitki özsuyunu ya da küçük böcekleri emmeye uygun, sokucu-emici hortum şeklindedir. Ön kanatların kalınlaşmış bölümünde cuneus adı verilen ayrı bir kısmın bulunması, familyanın en önemli tanıma özelliklerindendir. Ocelli (basit gözler) bulunmaz.

Psallus cinsi, Phylinae altfamilyasına bağlı ve Palearktik bölgede özellikle zengin olan bir cinstir; yüzü aşkın tür içerir. Cinsin üyeleri genellikle 3–5 mm boyunda, oval gövdeli küçük böceklerdir. Renkleri türe göre açık sarımsı, kırmızımsı, kahverengi ya da siyahımsı olabilir; vücut üzeri çoğunlukla ince, yatık, pullu ya da gümüşi kıllarla örtülüdür ve arka bacak kaval kemiklerinde koyu tabanlı dikenler bulunur. Türlerin çoğu belirli ağaç ve çalılara bağlıdır; meşeler, huşlar, kızılağaçlar, söğütler ve gül familyası üyeleri sık kullanılan konukçulardır.

Bu cinsin üyeleri genellikle belirli ağaç ve çalılar üzerinde yaşar; bitki özsuyunun yanında yaprak bitleri, akarlar ve küçük böcek larvalarıyla da beslenir. Yetişkinler çoğunlukla ilkbahar sonu ile yaz aylarında görülür.

Bu böcekler yarı başkalaşım geçirir: dişiler yumurtalarını genellikle konukçu bitkinin dokusu içine bırakır, yumurtadan çıkan nimfler birkaç gömlek değiştirdikten sonra ergin olur. Ilıman bölgelerdeki türlerin çoğu yılda tek döl verir ve kışı yumurta evresinde geçirir. Nimfler kanatsızdır ve erginlere göre daha soluk renklidir. Beslenme sırasında bitki dokusuna enzimler salgılayarak hücre içeriğini emerler; bunun yanında yaprak bitleri, akarlar ve böcek yumurtaları gibi küçük canlıları da tüketebilirler. Bu karışık beslenme biçimi nedeniyle bazı türler zararlıların doğal düşmanı olarak tarımda da ilgi görür.

Cinsin türleri ağırlıklı olarak Palearktik bölgede, özellikle Avrupa, Akdeniz havzası, Anadolu ve Orta Asya'da yayılış gösterir.

İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar; sokmaları ya da zehirleri söz konusu değildir. Küçük boyları ve birbirine çok benzeyen görünüşleri nedeniyle türlerin kesin ayrımı çoğu zaman mikroskop altında erkek eşey organlarının incelenmesini gerektirir.