Psallus betuleti (Fallén, 1829)

Psallus betuleti, yarımkanatlılar (Hemiptera) takımının sokucu tahtakurusugiller (Miridae) familyasına ait küçük bir böcek türüdür. Tür adı huş ağacına (Betula) gönderme yapar. Yetişkinler birkaç milimetre boyunda, genellikle kırmızımsı ya da kahverengi tonlarda, üzeri ince kıllarla örtülü böceklerdir.

Sokucu tahtakurusugiller (Miridae), yarımkanatlılar (Hemiptera) takımının en kalabalık familyasıdır ve dünya genelinde on binden fazla tür içerir. Familya üyelerinin vücudu genellikle yumuşak ve narindir; antenler dört, ağız parçaları ise bitki özsuyunu ya da küçük böcekleri emmeye uygun, sokucu-emici hortum şeklindedir. Ön kanatların kalınlaşmış bölümünde cuneus adı verilen ayrı bir kısmın bulunması, familyanın en önemli tanıma özelliklerindendir. Ocelli (basit gözler) bulunmaz.

Psallus cinsi, Phylinae altfamilyasına bağlı ve Palearktik bölgede özellikle zengin olan bir cinstir; yüzü aşkın tür içerir. Cinsin üyeleri genellikle 3–5 mm boyunda, oval gövdeli küçük böceklerdir. Renkleri türe göre açık sarımsı, kırmızımsı, kahverengi ya da siyahımsı olabilir; vücut üzeri çoğunlukla ince, yatık, pullu ya da gümüşi kıllarla örtülüdür ve arka bacak kaval kemiklerinde koyu tabanlı dikenler bulunur. Türlerin çoğu belirli ağaç ve çalılara bağlıdır; meşeler, huşlar, kızılağaçlar, söğütler ve gül familyası üyeleri sık kullanılan konukçulardır.

Tür huş ağaçlarına bağlı yaşar ve bu ağaçların yaprak ve sürgünlerinde özsu emerek beslenir; küçük böcekleri de tüketebilir. Yetişkinler yaz başında görülür.

Bu böcekler yarı başkalaşım geçirir: dişiler yumurtalarını genellikle konukçu bitkinin dokusu içine bırakır, yumurtadan çıkan nimfler birkaç gömlek değiştirdikten sonra ergin olur. Ilıman bölgelerdeki türlerin çoğu yılda tek döl verir ve kışı yumurta evresinde geçirir. Nimfler kanatsızdır ve erginlere göre daha soluk renklidir. Beslenme sırasında bitki dokusuna enzimler salgılayarak hücre içeriğini emerler; bunun yanında yaprak bitleri, akarlar ve böcek yumurtaları gibi küçük canlıları da tüketebilirler. Bu karışık beslenme biçimi nedeniyle bazı türler zararlıların doğal düşmanı olarak tarımda da ilgi görür.

Tür Avrupa'dan Sibirya'ya kadar uzanan, huş ağaçlarının yayıldığı geniş bir bölgede bulunur.

İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar; sokmaları ya da zehirleri söz konusu değildir. Küçük boyları ve birbirine çok benzeyen görünüşleri nedeniyle türlerin kesin ayrımı çoğu zaman mikroskop altında erkek eşey organlarının incelenmesini gerektirir.