Phytocoris ulmi (Linnaeus, 1758)

Phytocoris ulmi, yarımkanatlılar (Hemiptera) takımının Miridae (ağaç tahtakurusugiller) ailesine ait bir böcek türüdür. Linnaeus, 1758 tarafından bilime tanıtılmıştır. Avrupa'da yaygın bir türdür. Tür adı karaağaca (Ulmus) gönderme yapsa da çoğunlukla çalılıklarda, çit bitkilerinde ve otsu bitki örtüsünde, örneğin alıç ve böğürtlen gibi bitkilerin üzerinde bulunur. Yaklaşık 6–7 mm boyundadır; kahverengi tonlu, alacalı bir desene sahiptir. Hem bitki özsuyuyla hem de küçük böceklerle beslenir; erginleri yaz ortasından sonbahara kadar görülür.

Phytocoris cinsinin üyeleri ince ve uzun yapılı, genellikle 5–8 mm boyunda böceklerdir. Antenleri ve bacakları belirgin şekilde uzundur; özellikle arka bacakların uyluk kısmı uzun ve yassıdır. Vücut çoğunlukla gri, kahverengi, yeşilimsi ya da beyazımsı tonlarda ince bir alacalı desenle kaplıdır ve bu desen, ağaç kabuğu, liken ya da kuru bitki dokuları üzerinde mükemmel bir kamuflaj sağlar.

Ağaç tahtakurusu ya da bitki tahtakurusu olarak da anılan Miridae ailesi, yarımkanatlılar takımının tür bakımından en zengin ailesidir. Phytocoris cinsi bu ailenin Mirinae alt ailesine aittir ve dünya genelinde birkaç yüz türü kapsar; türlerin büyük bölümü Avrupa, Akdeniz havzası ve Asya'nın ılıman ve kurak bölgelerinde yaşar.

Bu cinsin üyeleri ağırlıklı olarak ağaçlarda, çalılarda ya da otsu bitkiler üzerinde yaşar. Beslenmeleri karışıktır: delici-emici ağız parçalarıyla bitki özsuyu emebildikleri gibi yaprak bitleri, akarlar ve küçük böcek larvaları gibi yumuşak gövdeli eklembacaklıları da avlarlar. Bu yönleriyle bitki zararlılarının doğal düşmanları arasında yer alabilirler. Hızlı koşan, ürkek böceklerdir ve rahatsız edildiklerinde hızla kaçarlar.

Bu böcekler insanlar için zararsızdır. Türkiye, farklı iklim kuşakları ve zengin bitki örtüsü sayesinde Phytocoris cinsi açısından oldukça zengin bir ülkedir; cinsin pek çok türü Anadolu'dan kaydedilmiş ya da tanımlanmıştır. Bu türler, doğal ekosistemlerdeki besin ağının küçük ama önemli halkalarındandır.