Phytocoris longipennis Flor, 1861

Phytocoris longipennis, yarım kanatlılar (Hemiptera) takımının yaprak böcekleri (Miridae) ailesine bağlı bir böcek türüdür. Ailenin Mirinae alt ailesinde yer alan ve dünya genelinde birkaç yüz türü kapsayan Phytocoris cinsinin üyesidir. Tür ilk kez Flor, 1861 tarafından tanımlanmıştır. Avrupa'da geniş yayılışlı bir türdür; çoğunlukla huş, kızılağaç, ıhlamur ve meşe gibi yaprak döken ağaçların gövde ve dallarında bulunur.

Bu cinse bağlı türler, uzun bacaklı ve uzun antenli, ince yapılı böceklerdir. Renkleri çoğunlukla kahverengi, gri ve beyazımsı lekelerin karışımından oluşur ve bu kamuflaj deseni hayvanı dinlenirken ağaç kabuğu ya da kuru bitki parçaları üzerinde neredeyse görünmez kılar. Ön kanatların sertleşmiş kısmı ile zarsı uç kısmı arasında, yaprak böceklerine özgü “kuneus” adı verilen küçük bir bölüm bulunur. Türler arasındaki farklar çoğu zaman ince desen ayrıntılarında ve üreme organlarının yapısında saklıdır.

Phytocoris türleri genellikle ağaçlık alanlarda, makilik ve çalılıklarda ya da kurak bölgelerde belirli bitkilerle ilişkili olarak yaşar. Beslenmeleri karışıktır: bitki özsuyu emmelerinin yanı sıra küçük böcekleri, akarları ve yumurtaları da avlarlar. Bu yönleriyle bazı türler zararlı böcek popülasyonlarının doğal denetiminde yararlı bir rol oynayabilir. Yumurtadan çıkan nimfler kanatsızdır ve birkaç gömlek değiştirerek erişkin olur; erişkinler çoğunlukla yaz aylarında görülür ve ışığa gelebilirler.

Ailenin üyeleri delici-emici ağız parçalarına sahiptir ve tam olmayan başkalaşım geçirir. Yaprak böcekleri (Miridae), dünya genelinde on binden fazla türüyle böcek takımının en kalabalık ailesidir; bazı türleri tarımsal zararlı, bazıları ise biyolojik mücadelede kullanılan yararlı avcılardır. Phytocoris cinsi Palearktik bölgede, özellikle Akdeniz havzasında ve Orta Asya'da çok sayıda türle temsil edilir. Bu türler insanlar için herhangi bir tehlike oluşturmaz.