Necydalis sabatinellii (Sama, 1994)

Necydalis sabatinellii, teke böcekleri ailesinin (Cerambycidae) Necydalinae alt ailesine ait, Necydalis cinsinden bir böcek türüdür. Tür 1994 yılında Sama tarafından tanımlanmıştır ve cinsin Akdeniz ile Yakın Doğu bölgesinde yayılış gösteren az bilinen türlerinden biridir.

Bu cinsin üyeleri teke böcekleri arasında son derece kendine özgü bir görünüme sahiptir: kanat örtüleri (elitra) çok kısalmış olup yalnızca karnın tabanını örter, zarsı arka kanatlar ise açıkta kalır. İnce uzun gövdeleri, sarı-kahverengi ve siyah renk desenleri ve hızlı uçuşlarıyla büyük eşek arılarını ve yaban arılarını taklit ederler. Bu taklit (mimikri) kuşlar gibi avcılara karşı etkili bir korunma sağlar.

Necydalis larvaları yaşlı ve çürümekte olan yapraklı ağaçların odununda gelişir; özellikle oyuklu, yaşlı gövdeler ve kök bölgeleri tercih edilir. Larva gelişimi birkaç yıl sürebilir. Erginler yaz aylarında kısa bir süre etkin olur ve genellikle güneşli öğle saatlerinde konukçu ağaçların çevresinde ya da çiçeklerde görülür. Yaşlı ağaçlara bağımlı oldukları için doğal ve olgun ormanların göstergesi kabul edilir; ormanlardaki yaşlı ağaçların kesilmesi bu böcekleri olumsuz etkiler ve birçok Avrupa ülkesinde nadir ya da korunan türler arasında yer alırlar.

Teke böcekleri (Cerambycidae), dünya genelinde on binlerce türle kınkanatlıların en büyük ailelerinden biridir. Aile üyelerinin ortak özelliği, çoğu zaman vücut uzunluğuna yaklaşan ya da onu aşan uzun ve segmentli antenleridir. Larvaları çoğunlukla odun, kabuk, kök veya bitki gövdesi içinde beslenir; bu yaşam biçimiyle ölü odunun ayrışmasına katkıda bulunurlar ve ekosistemde besin döngüsünde önemli bir rol üstlenirler. Erginler ise türüne göre çiçeklerde, yapraklarda ya da konukçu bitkilerin üzerinde görülür.

Teke böcekleri bilimsel açıdan olduğu kadar ormancılık ve tarım açısından da önemlidir. Türkiye, Anadolu'nun çeşitli iklim ve bitki örtüsü sayesinde teke böcekleri bakımından zengin bir ülkedir ve birçok endemik tür barındırır. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar; ısırma ya da sokma ile zarar vermezler.