Megalocoleus aurantiacus (Fieber, 1858)

Megalocoleus aurantiacus, yarımkanatlılar (Hemiptera) takımının ot tahtakuruları familyası Miridae içinde yer alan küçük bir böcek türüdür. Türü ilk kez Fieber, 1858 tarafından tanımlanmıştır. Bu, adını turuncumsu vücut renginden alan bir türdür ve Megalocoleus cinsinin diğer üyeleri gibi ince yapılı, açık renkli ve tüylü bir görünüme sahiptir.

Megalocoleus cinsi, Miridae familyasının Phylinae alt familyasına bağlıdır. Bu cinsin üyeleri küçük, uzunca ve ince yapılı, genellikle birkaç milimetre boyunda tahtakurularıdır. Vücut çoğunlukla açık yeşilimsi, sarımsı ya da turuncumsu tonlardadır ve üst yüzeyi ince tüylerle kaplıdır. Cinsin dikkat çekici özelliklerinden biri, çoğu türde oldukça uzun olan hortumdur. Üyeleri başta papatyagiller (Asteraceae) olmak üzere otsu bitkiler üzerinde yaşar; civanperçemi (Achillea), pire otu (Tanacetum) ve papatya türleri gibi bitkilerin çiçek ve tomurcuklarında beslendikleri bilinir.

Cins Palearktik bölgede, özellikle Avrupa, Akdeniz havzası, Anadolu ve Orta Asya'da yayılış gösterir. Türler birbirine çok benzediği için güvenilir tür tayini genellikle büyüteç altında renk ayrıntıları, tüylenme, anten oranları ve erkek üreme organlarının incelenmesiyle yapılır. Erginler çoğunlukla yaz aylarında, konukçu bitkilerin çiçeklendiği dönemde görülür. Bu küçük böcekler insanlar için zararsızdır ve bulundukları kuru çayır, step ve yol kenarı bitki topluluklarının doğal böcek faunasının bir parçasıdır.

Ot tahtakurularında gelişim eksik başkalaşımla olur: yumurtadan çıkan nimfler ergine benzer, ancak kanatsızdır ve birkaç deri değiştirmeden sonra ergin hale gelir. Yumurtalar çoğunlukla bitki dokusunun içine bırakılır. Ilıman bölgelerdeki türlerin çoğu yılda bir ya da iki döl verir ve kışı yumurta evresinde geçirir. Bu böcekler hem otçul hem de avcı beslenme biçimleriyle ekosistemlerde önemli rol oynar; bazıları tarım zararlısı, bazıları ise yaprak biti ve akarlarla beslenen yararlı avcılar olarak bilinir.