Macrotylus nasutus Wagner, 1958

Macrotylus nasutus, yarımkanatlılar (Hemiptera) takımının otsu bitki böcekleri olarak bilinen Miridae familyasına ait bir böcek türüdür. Macrotylus cinsinin bir üyesidir ve bilim dünyasına Wagner tarafından 1958 yılında tanıtılmıştır. Küçük boyu ve sade görünümü nedeniyle ancak uzmanlarca güvenilir biçimde ayırt edilebilir.

Macrotylus cinsi, Phylinae altfamilyasına bağlı küçük yapılı otsu bitki böceklerini kapsar. Bu cinsin üyeleri genellikle birkaç milimetre boyunda, uzunca oval gövdeli, açık yeşilimsi, grimsi veya sarımsı renkli böceklerdir; vücut yüzeyleri çoğunlukla ince ve koyu tüylerle kaplıdır. Cins özellikle Akdeniz havzası, Avrupa ve Batı Asya'da çok sayıda türle temsil edilir.

Bu cinsin üyeleri genellikle salgı tüylü, yapışkan yüzeyli otsu bitkiler üzerinde yaşar; ballıbabagiller (Lamiaceae) ve baklagiller (Fabaceae) gibi familyalara ait bitkiler sık kullanılan konaklardır. Bitki özsuyu ile beslenmelerinin yanında, yapışkan tüylere yakalanan küçük böcekleri de tüketebildikleri bilinir. Erginler çoğunlukla yaz aylarında, konukçu bitkilerin çiçeklenme döneminde görülür. Güneşli, kurak ve açık alanlar, çayırlar ve kayalık yamaçlar tipik yaşam alanlarıdır.

Miridae, yarımkanatlılar takımının en kalabalık familyasıdır ve dünya genelinde on binin üzerinde tür içerir. Familya üyeleri genellikle küçük, yumuşak gövdeli ve narin yapılıdır; dört boğumlu uzun antenleri, dört boğumlu hortumu ve ön kanatlarında belirgin bir kama (cuneus) bölümü bulunur. Göz noktaları (oseller) yoktur. Bu özellikler familyayı diğer kalkanlı ve çiçek böceklerinden ayırmada kullanılır.

Miridae türlerinin yaşam döngüsü yumurta, beş nimf evresi ve ergin olmak üzere eksik başkalaşım şeklindedir. Dişiler yumurtalarını testere benzeri yumurta koyma borusuyla bitki dokusunun içine bırakır. Ilıman bölgelerde türlerin çoğu yılda bir veya iki döl verir ve kışı genellikle yumurta evresinde geçirir. Bazı türler tarım zararlısı olarak bilinirken, diğerleri küçük böcekleri, akarları ve yumurtaları avlayarak doğal biyolojik mücadeleye katkıda bulunur. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.