Hyphodontia subalutacea

Hyphodontia subalutacea, bugün çoğunlukla Kneiffiella subalutacea adıyla Hymenochaetales takımında sınıflandırılan kabuk biçimli bir mantar türüdür; eski bazı sınıflandırmalarda Polyporales takımındaki Hyphodermataceae familyasıyla da ilişkilendirilmiştir. Bu grubun üyeleri ölü odunun yüzeyinde ince bir tabaka hâlinde gelişir.

Meyve gövdesi ince, zarımsı ve alt yüzeye yapışıktır. Tür adı “hafifçe güderi renginde” anlamına gelir ve gövdenin krem, açık sarımsı ya da okra tonlarını yansıtır. Spor üreten yüzey düz ya da hafifçe tanecikli olup çoğunlukla belirgin dişçikler taşımaz. Kenarları ince ve lifli olabilir. Bu cinsin türleri yalnızca dış görünüşe göre güvenle ayırt edilemez; sistitler, kıskaç bağlantıları ve sporlar mikroskop altında incelenir.

Bu tür özellikle iğne yapraklı ağaçların, örneğin çam, ladin ve göknarın ölü ve çürümüş odunu üzerinde kaydedilmiştir; yapraklı ağaçların odununda da bulunabilir. Saprotrof olarak odunu ayrıştırır ve ormanlarda ölü odunun toprağa dönüşmesine katkıda bulunur. Nemli dönemlerde gelişen meyve gövdeleri genellikle kütüklerin ve düşmüş gövdelerin alt yüzlerinde bulunur.

Kneiffiella cinsinin üyeleri Kuzey Yarımküre'nin ılıman ve kuzey ormanlarında yaygındır. Bu tür Avrupa, Asya ve Kuzey Amerika'da bildirilmiştir. Yenilebilir değildir ve insanlar için bilinen bir tehlikesi yoktur; değeri, orman ekosistemlerindeki ayrıştırıcı rolünden gelir.

Eskiden geniş anlamda Hyphodontia cinsine bağlanan bu türler, moleküler çalışmalar sonucunda Xylodon, Kneiffiella ve Lyomyces gibi ayrı cinslere dağıtılmıştır. Bu mantarlar sporlarını, odunun yüzeyini kaplayan ve himenyum adı verilen ince tabakadaki bazidiyumlarda üretir. Sporlar rüzgârla yayılır ve uygun nemli odun parçalarına ulaştığında çimlenerek yeni miselyum ağları oluşturur. Ölü odunu ayrıştıran bu gibi canlılar olmadan ormanlarda dallar ve gövdeler birikir, toprağa dönmesi gereken besin maddeleri uzun süre kilitli kalırdı.

Kabuk mantarları, ölü odun içinde yaşayan böcekler, akarlar ve diğer küçük omurgasızlar için de yaşam alanı ve besin kaynağı oluşturur. Ormanlardan ölü odunun aşırı biçimde temizlenmesi bu mantarların ve onlara bağlı canlıların azalmasına yol açar. Bu nedenle doğal ormanlarda bırakılan kütükler ve yere düşmüş dallar, gözden kaçan bu türlerin korunmasında önemli rol oynar. Türlerin tanımlanması zor olduğundan, birçok ülkedeki gerçek yayılışları hâlâ yeni kayıtlarla ortaya çıkmaktadır.