Hyphodontia floccosa

Hyphodontia floccosa, bugün Kneiffiella floccosa adıyla Hyphodontiaceae familyasında, Hymenochaetales takımında sınıflandırılan kabuk biçimli bir mantardır. Bu gruptaki mantarlar ölü odunun yüzeyini ince bir tabaka hâlinde kaplar ve şapkalı mantarlardan çok farklı bir görünüme sahiptir.

Meyve gövdesi beyazımsı ya da krem renkte, yumuşak ve ince yapılıdır. Tür adı “yumak yumak, pamuksu” anlamına gelir ve yüzeyin ince tüylü, pamuksu görünümünü yansıtır. Spor üreten yüzeyde küçük, sivri dişçikler ya da tanecikler bulunabilir. Kenarları ince, lifli ve yayılıcıdır. Kesin tanımlama için sistitler, hif yapısı ve sporlar mikroskop altında incelenir.

Bu tür özellikle iğne yapraklı ağaçların ölü ve çürümüş odunu üzerinde, kütüklerde ve yere düşmüş gövdelerde kaydedilmiştir. Saprotrof olarak odunu ayrıştırır, orman tabanında biriken ölü odunun yeniden toprağa dönüşmesine yardım eder. Nemli dönemlerde gelişir; kurak dönemlerde meyve gövdesi büzülerek zar gibi kalır.

Kneiffiella cinsinin üyeleri Kuzey Yarımküre'nin ılıman ve kuzey ormanlarında yaygındır. Kabuk mantarları ormanların biyolojik çeşitliliğinin gözden kaçan ama önemli bir parçasıdır; özellikle ölü odunun bol olduğu doğal ormanlar bu türler için uygun yaşam alanlarıdır. Yenilebilir değildir ve insanlar için bilinen bir zararı yoktur.

Eskiden geniş anlamda Hyphodontia cinsine bağlanan bu türler, moleküler çalışmalar sonucunda Xylodon, Kneiffiella ve Lyomyces gibi ayrı cinslere dağıtılmıştır. Bu mantarlar sporlarını, odunun yüzeyini kaplayan ve himenyum adı verilen ince tabakadaki bazidiyumlarda üretir. Sporlar rüzgârla yayılır ve uygun nemli odun parçalarına ulaştığında çimlenerek yeni miselyum ağları oluşturur. Ölü odunu ayrıştıran bu gibi canlılar olmadan ormanlarda dallar ve gövdeler birikir, toprağa dönmesi gereken besin maddeleri uzun süre kilitli kalırdı.

Kabuk mantarları, ölü odun içinde yaşayan böcekler, akarlar ve diğer küçük omurgasızlar için de yaşam alanı ve besin kaynağı oluşturur. Ormanlardan ölü odunun aşırı biçimde temizlenmesi bu mantarların ve onlara bağlı canlıların azalmasına yol açar. Bu nedenle doğal ormanlarda bırakılan kütükler ve yere düşmüş dallar, gözden kaçan bu türlerin korunmasında önemli rol oynar. Türlerin tanımlanması zor olduğundan, birçok ülkedeki gerçek yayılışları hâlâ yeni kayıtlarla ortaya çıkmaktadır.