Hericium erinaceus

Hericium erinaceus, Russulales takımının Hericiaceae familyasında yer alan Hericium cinsine ait, aslan yelesi mantarı olarak bilinen bir mantar türüdür. Tür adı Latincede kirpi anlamına gelen sözcükten türetilmiştir ve mantarın uzun dikenlerle kaplı görünüşüne gönderme yapar. Hem yenebilir olması hem de üzerinde yapılan araştırmalar nedeniyle cinsin en tanınmış üyesidir.

Meyve cismi dallanmamış, yuvarlak ya da yumru biçimli tek bir kütleden oluşur ve çapı genellikle on ile yirmi santimetre arasındadır, daha büyük örnekler de görülebilir. Kütlenin yüzeyinden aşağıya doğru sarkan, birkaç santimetre uzunluğa ulaşabilen, sık ve yumuşak dikenler gelişir. Bu görünüş ona bir aslan yelesini ya da sakalı andıran bir görüntü verir. Rengi gençken beyazdır, yaşlandıkça sarımsı ve kahverengimsi tonlara döner. Spor baskısı beyazdır.

Bu tür odun çürükçül bir mantardır ve odunda beyaz çürüklüğe yol açar. Çoğunlukla meşe ve kayın gibi geniş yapraklı ağaçların yaşlı ya da yaralı gövdelerinde, bazen de ölü ağaçlar üzerinde gelişir. Ağacın aynı yerinden yıllarca meyve verebilir. Meyve verme dönemi genellikle yaz sonu ve sonbahardır.

Hericium erinaceus Avrupa, Asya ve Kuzey Amerika'nın ılıman bölgelerinde yayılış gösterir. Doğada pek çok Avrupa ülkesinde nadir görülür ve bazılarında koruma altındadır. Lezzetli bir yemeklik mantar olarak, özellikle Doğu Asya'da yaygın biçimde kültüre alınarak yetiştirilir. İçerdiği biyolojik etkin maddeler nedeniyle sinir sistemi üzerindeki olası etkileri bilimsel araştırmalara konu olmaktadır. Doğal örneklerin toplanması yerine kültür ürünlerinin tercih edilmesi önerilir.

Hericium cinsi, spor üreten tabakanın lameller ya da gözenekler yerine sarkan dikenler üzerinde bulunduğu dişli mantarlardandır. Cins dünya genelinde az sayıda tür içerir ve bu türler genellikle dallanma biçimi, dikenlerin uzunluğu ve konak ağaç türüyle birbirinden ayrılır. Ölü ve yaşlı ağaçların ormanlarda korunması, bu etkileyici mantarların varlığını sürdürmesi için büyük önem taşır.