Dorcadion gallipolitanum gallipolitanum (Thomson, 1867)

Dorcadion gallipolitanum gallipolitanum, uzun antenli böcekler ailesi Cerambycidae içinde, Lamiinae alt ailesine bağlı Dorcadion cinsinin bir alt türüdür. Thomson tarafından 1867 yılında bilimsel olarak tanımlanmıştır. Alt tür adı, Gelibolu Yarımadası'nın eski adından türetilmiştir ve türün nominat (tipik) alt türünü temsil eder. Bu cinsin üyeleri, ailenin büyük kısmından farklı olarak uçamayan ve yaşamını yerde geçiren böceklerdir; bu nedenle halk arasında zaman zaman "toprak teke böceği" olarak da anılırlar.

Bu cinsin üyeleri genellikle 1–2 cm boyunda, tıknaz ve oval gövdeli böceklerdir. Kanat örtüleri (elitra) birbirine kaynaşmış, arka kanatları ise körelmiştir; bu yüzden uçamazlar. Antenleri ailenin birçok üyesine göre kısadır ve çoğunlukla gövde uzunluğunu geçmez. Sırt yüzeyi siyah ya da kahverengi zemin üzerinde beyaz, gri veya sarımsı tüylerden oluşan boyuna şeritlerle süslüdür. Bu desen türler arasında, hatta aynı türün dişi ve erkekleri arasında belirgin farklılık gösterebilir; bu nedenle türlerin kesin ayrımı çoğu zaman uzman incelemesi gerektirir.

Bu böcekler tipik olarak bozkırlar, kurak çayırlar, taşlık yamaçlar ve dağ meraları gibi açık, otsu habitatlarda yaşar. Erginler çoğunlukla ilkbahar ve yaz başında, özellikle güneşli günlerde yerde yürürken görülür ve buğdaygiller (Poaceae) başta olmak üzere otsu bitkilerle beslenir. Dişiler yumurtalarını ot köklerinin yakınına ya da bitki gövdesinin dip kısmına bırakır. Larvalar toprakta yaşar ve ot köklerini yiyerek gelişir; gelişimleri genellikle bir yıl ya da daha uzun sürer. Pupa evresi de toprakta geçer.

Cins, Avrupa'nın güneyi ve doğusundan Orta Asya'ya kadar uzanan geniş bir alanda yayılış gösterir ve çok sayıda türü barındırır. Anadolu, coğrafi çeşitliliği ve birbirinden ayrık dağ sistemleri sayesinde cinsin en zengin olduğu bölgelerden biridir; burada birçok endemik tür ve alt tür bulunur. Bu böcekler zehirsizdir ve insanlara zarar vermez; tarımsal açıdan da genellikle önemli bir zararlı sayılmazlar. Dar yayılışlı populasyonlar ise habitat kaybı ve aşırı otlatma nedeniyle risk altında olabilir.