Coccophagus palaeolecanii (Yasnosh, 1957)

Coccophagus palaeolecanii, Aphelinidae familyasına bağlı, yumuşak kabuklu bitlerin (Coccidae) parazitoidi olan minik bir arı türüdür. 1957'de Yasnosh tarafından tanımlanmıştır; adı, meyve ağaçlarında yaşayan Palaeolecanium cinsi kabuklu bitlere gönderme yapar. Palearktik bölgeden bilinir. Coccophagus cinsinin üyeleri genellikle koyu, siyahımsı renkli, çoğu zaman sarı lekeli ya da bantlı, bir iki milimetre boyunda arılardır. Bu cinste dişiler kabuklu bitlerin içinde iç parazitoid olarak gelişirken, erkekler çoğunlukla diğer parazitoid larvaları üzerinde ikincil parazitoid olarak gelişir; bu sıra dışı yaşam biçimi familyanın en ilginç özelliklerinden biridir.

Bağlı olduğu Aphelinidae familyası, Chalcidoidea üst familyasına bağlı, çoğu bir milimetre civarında ya da daha küçük, gözle zor seçilen minik arılardan oluşur. Bu arıların kanat damarlanması çok sadeleşmiştir; kanatların kenarı ince kıl saçaklarıyla çevrilidir ve antenler kısa, az segmentlidir. Familya üyelerinin büyük bölümü kabuklu bitler, koşniller, beyazsinekler ve yaprak bitleri gibi bitki özsuyuyla beslenen böceklerin parazitoididir.

Dişi, konakçısını anteniyle yoklayarak bulur ve yumurta borusuyla yumurtasını konakçının üzerine ya da içine bırakır. Gelişen larva konakçıyı yavaş yavaş tüketir ve sonunda onu öldürür; pupa evresi çoğunlukla konakçının kalıntısı ya da kabuğu altında geçirilir. Erginler kısa ömürlüdür ve bal özü, tatlımsı salgı ya da konakçının vücut sıvısıyla beslenir. Ilıman ve sıcak iklimlerde yılda birden fazla döl verebilirler.

Bu familyanın pek çok türü tarım zararlılarının doğal düşmanı olarak büyük ekonomik öneme sahiptir. Turunçgil, zeytin, meyve ağaçları ve sera bitkilerinde zarar yapan kabuklu bit ve beyazsinek gibi böceklere karşı biyolojik mücadelede kullanılmış, bazı türler dünyanın farklı bölgelerine bilinçli olarak taşınmıştır. Geniş spektrumlu böcek ilaçları bu küçük parazitoidlerin popülasyonlarını kolayca azalttığından, doğal dengenin korunması açısından kimyasal kullanımının sınırlı tutulması önerilir. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar; iğneleri insan derisini delemeyecek kadar küçüktür.