Atylotus fulvus (Meigen, 1804)

Atylotus fulvus, at sinekleri ailesine (Tabanidae) ait, Avrupa'dan Asya'ya uzanan geniş bir alanda yayılış gösteren bir türdür. Meigen tarafından 1804 yılında tanımlanmıştır. Adındaki “fulvus” sözcüğü Latincede “sarımsı kahverengi, altın sarısı” anlamına gelir ve türün vücudunu kaplayan altın sarısı tüyleri ifade eder. Orta boyutlu, gürbüz yapılı bir sinektir; canlı bireylerin gözleri yeşilimsi renktedir.

Atylotus cinsi, orta büyüklükte, genellikle sarımsı gri, altın sarısı ya da kahverengimsi tüylerle örtülü at sineklerini kapsar. Bu cinsin üyelerinde canlı bireylerin gözleri çoğunlukla yeşilimsi ya da sarımsı yeşil renkte ve belirgin bantlardan yoksundur; gözlerin üzeri ince tüylüdür. Kanatlar genellikle saydamdır ve belirgin lekeler taşımaz, bu özellik onları benekli kanatlı türlerden ayırmaya yardımcı olur.

Cinsin türleri çoğunlukla bataklıklar, sulak çayırlar, göl ve dere kenarları gibi nemli açık alanlarda yaşar. Dişiler başta büyükbaş hayvanlar olmak üzere memelilerden kan emer, fırsat bulduklarında insanlara da saldırabilir.

Ailenin bütün üyeleri gibi tam başkalaşım geçirir: yumurtalar genellikle su kenarındaki bitkilerin ya da taşların üzerine kümeler hâlinde bırakılır, larvalar nemli toprakta, çamurda veya su kenarı birikintilerinde yaşar. Larvalar yırtıcıdır; küçük omurgasızlarla beslenir ve gelişimleri bir yıl ya da daha uzun sürebilir. Pupa evresi toprağın daha kuru üst katmanlarında geçirilir. Erginler sıcak ve güneşli yaz günlerinde en etkindir.

At sinekleri ailesi (Tabanidae) dünya genelinde dört binden fazla türle temsil edilir. Ailenin dişileri yumurtalarının gelişimi için kana ihtiyaç duyar; makas gibi çalışan kesici ağız parçalarıyla deriyi yarar ve sızan kanı emer. Erkekler ise kan emmez, çiçek nektarı ve bitki özsuları ile beslenir. Erkeklerde iri bileşik gözler başın üstünde birbirine değerken dişilerde gözler bir alın şeridiyle ayrılmıştır. Isırıkları acı verir ve sığır, at gibi otlayan hayvanlarda huzursuzluğa, verim kaybına yol açabilir; kesintili beslenmeleri nedeniyle bazı hastalık etkenlerini mekanik olarak taşıyabildikleri bilinir.