Ulmus x hollandica

Ulmus × hollandica, dağ karaağacı (Ulmus glabra) ile ova karaağacı (Ulmus minor) arasındaki doğal melezleşme sonucu ortaya çıkan bir karaağaç melezidir. Bu melez, Avrupa'da ana türlerin birlikte bulunduğu bölgelerde kendiliğinden oluşur ve Hollanda karaağacı olarak bilinir. Uzun yıllar boyunca park, yol kenarı ve rüzgâr perdesi ağacı olarak yaygın biçimde dikilmiş, birçok kültür formu geliştirilmiştir.

Melez bireyler ana türlerin özellikleri arasında geçiş gösterir: yaprakları genellikle ova karaağacınınkinden büyük, dağ karaağacınınkinden daha düzgün yüzeylidir ve tabanı belirgin biçimde asimetriktir. Boylu, geniş taçlı ağaçlar oluşturabilir.

Karaağaçlar (Ulmus) Kuzey Yarımküre'nin ılıman bölgelerinde yayılış gösteren, yaklaşık otuz-kırk türden oluşan bir cinstir. Yaprakları kenarları çift dişli ve tabanı belirgin biçimde asimetriktir; bu özellik cinsin en kolay tanınan karakteridir. Çiçekleri küçük, gösterişsiz ve rüzgârla tozlaşır; genellikle yapraklanmadan önce, ilkbaharın başında açar. Meyveleri yuvarlak, yassı, kanatlı tek tohumlu samaralardır ve rüzgârla yayılır. Kökten ve kütükten kolayca sürgün verebilmeleri, kesilen ya da hastalanan bireylerin yeniden gelişmesini sağlar.

Karaağaçlar dere kenarları, ova ormanları ve yerleşim yerlerinde sık görülür; odunları sert ve dayanıklı olduğundan geçmişte mobilya, araç ve tarım aletlerinde kullanılmıştır. Yirminci yüzyılda kabuk böcekleriyle taşınan bir mantarın yol açtığı karaağaç solgunluğu (Hollanda karaağaç hastalığı) Avrupa ve Anadolu'da pek çok karaağaç populasyonunu ciddi biçimde azaltmıştır. Karaağaç yaprakları birçok kelebek ve güve tırtılı için besin kaynağıdır; yaşlı ağaçların kovukları ise kuşlara ve yarasalara barınak sağlar. Bazı Hollanda karaağacı kültür formları bu hastalığa karşı belirli ölçüde dirençli oldukları için seçilmiş ve çoğaltılmıştır.