Tetraloniella dentata (Germar, 1839)

Tetraloniella dentata, zar kanatlılar (Hymenoptera) takımının Apidae familyasına, uzun antenli arılar olarak bilinen Eucerini oymağına bağlı bir yabani arı türüdür. Tür 1839 yılında Germar tarafından tanımlanmıştır.

Tetraloniella türleri küçük ile orta boy arasında, sık tüylü, genellikle gri, kahverengimsi ya da sarımsı tüylerle örtülü arılardır. Karın halkalarının kenarlarında çoğu zaman açık renkli tüy bantları bulunur. Erkeklerin antenleri, akraba Eucera türlerinde olduğu gibi belirgin biçimde uzundur; dişilerin arka bacakları ise polen toplamaya uygun yoğun tüylerle kaplıdır.

Cinsin üyeleri yalnız yaşayan, toprakta yuva yapan arılardır. Dişi, çoğunlukla seyrek bitki örtülü, güneş alan topraklarda bir tünel kazar ve dallanan kollarının ucunda hücreler hazırlar; her hücreye polen ve nektar karışımı bir besin topağı bırakıp tek yumurta koyar. Larva bu besinle gelişir, kışı genellikle yuvada geçirir. Erişkinler çoğunlukla yaz aylarında uçar. Pek çok tür belirli bitki ailelerine bağlı, dar konukçu tercihli (oligolektik) polen toplayıcılarıdır.

Tür Avrupa'nın sıcak bölgelerinden Orta Asya'ya kadar yayılış gösterir; dişiler polen için başlıca papatyagillerden (Asteraceae), özellikle peygamber çiçeği (Centaurea) türlerinden yararlanır. Bu arılar kurak çayırlar, step alanları, kumlu ve taşlık yamaçlar, yol kenarları gibi açık ve sıcak yaşam alanlarını tercih eder. Yabani çiçeklerin tozlaşmasına katkıları önemlidir. Saldırgan değildirler. Dar besin tercihleri ve yuva yeri ihtiyaçları nedeniyle doğal çayırların kaybından kolayca etkilenirler.

Apidae, bal arıları, bombus arıları ve marangoz arılarının yanı sıra binlerce yalnız yaşayan ve guguk arısı türünü içeren, dünyanın en büyük arı familyalarından biridir. Yalnız yaşayan yabani arılar, bal arılarının yetersiz kaldığı pek çok bitkiyi tozladıkları için ekosistemlerin ve tarımın vazgeçilmez parçalarıdır. Çiçekli doğal alanların korunması, tarım ilaçlarının dikkatli kullanılması ve yuva yapmaya uygun çıplak toprak ile kuru bitki saplarının bırakılması bu arıların yaşamını sürdürmesine önemli katkı sağlar.