Taphoxenus cellarum meridionalis (Casale, 1982)

Taphoxenus cellarum meridionalis, yer böcekleri ailesinin (Carabidae) Sphodrini oymağında yer alan Taphoxenus cinsine ait bir alt türdür ve Taphoxenus cellarum türünün coğrafi bir formunu temsil eder. Alt tür, Casale tarafından 1982 yılında tanımlanmıştır. Alt türler, uçamayan böceklerde sık görüldüğü gibi, coğrafi olarak birbirinden ayrılmış popülasyonların küçük biçimsel farklılıklarına dayanılarak ayırt edilir.

Taphoxenus cinsinin üyeleri, oymaklarının oldukça iri yapılı temsilcileri arasındadır. Vücutları uzun, parlak siyah ya da koyu kahverengi renktedir; bacakları uzun ve ince, antenleri de görece uzundur. Arka kanatları körelmiş olduğundan uçamazlar ve kınkanatları çoğu zaman birbirine yakın biçimde kapanır. Bu yapı, hareketlerini tamamen yürüyerek sürdüren ve karanlık, korunaklı ortamlara uyum sağlamış yer böceklerinin tipik bir görünümüdür.

Sphodrini oymağındaki pek çok tür gibi Taphoxenus türleri de karanlık ve nemli ortamları tercih eder. Mağara girişleri, kaya yarıkları, kemirgen ve diğer hayvanların yuvaları ile insan yapımı mahzen ve kilerler bu böceklerin görülebildiği yerlerdir; Taphoxenus cellarum türünün adı da Latincede mahzenleri çağrıştırır. Gececil avcılardır; küçük eklembacaklılar, böcek larvaları ve leşle beslenirler. Gündüzleri taşların altında ya da yarıklarda saklanırlar.

Cins, ağırlıklı olarak Doğu Avrupa, Kafkasya, Orta Asya ve Batı Asya’nın kurak ve bozkır bölgelerinde yayılış gösterir. Alt türün yayılışı, ait olduğu türün yayılış alanının belirli bir bölümüyle sınırlıdır. Bu böcekler insanlar için tehlikeli değildir; zaman zaman bodrum ve kilerlerde görülmeleri dışında insanla pek temas kurmazlar.

Yer böcekleri (Carabidae), dünya genelinde 40.000’i aşkın türüyle kınkanatlıların en kalabalık ailelerinden biridir. Ailenin üyelerinin büyük çoğunluğu avcıdır ve tarım alanlarında, ormanlarda ve kıyılarda zararlı böceklerin ve diğer küçük omurgasızların sayısını sınırlayarak doğal dengeye önemli katkı sağlar. Uçamayan ve dar yayılışlı türler, yaşam alanlarındaki değişimlere duyarlı oldukları için çevre kalitesinin göstergesi olarak da değerlendirilir.