Scotodrymadusa maculata (Ebner, 1912)

Scotodrymadusa maculata, düz kanatlılar takımının (Orthoptera) çalı çekirgeleri ailesine (Tettigoniidae) ve bu ailenin Tettigoniinae alt ailesine ait bir böcek türüdür. Tür, 1912 yılında Ebner tarafından tanımlanmıştır. Scotodrymadusa cinsi, Anadolu ve yakın bölgelerde yayılış gösteren, iri yapılı ve kısa kanatlı çalı çekirgelerinden oluşan küçük bir cinstir.

Tettigoniidae ailesi, uzun ve ince antenleri çoğu zaman vücut boyunu aşan, Türkçede genel olarak çalı çekirgeleri adıyla anılan böcekleri kapsar. Bu ailenin üyeleri gerçek çekirgelerden (Acrididae) kıl gibi ince ve uzun antenleri, dört eklemli tarsusları ve dişilerdeki kılıç ya da orak biçimli belirgin yumurta koyma borusu (ovipozitör) ile kolayca ayrılır. Erkekler, ön kanatlarının tabanındaki özelleşmiş damarları birbirine sürterek türe özgü ötüşler üretir; duyma organları ön bacakların kaval kemiğinde (tibia) yer alır. Scotodrymadusa türleri, akraba Drymadusa cinsine benzeyen, tıknaz gövdeli, güçlü bacaklı ve kanatları kısalmış çalı çekirgeleridir. Tür adı olan maculata Latincede “benekli” anlamına gelir ve vücut üzerindeki lekeli desene işaret eder.

Tettigoniinae alt ailesindeki türlerin çoğu çalılık, kurak çayır, orman kenarı ve taşlık yamaçlarda yaşar. Beslenme genellikle karışıktır: bitki dokularının yanı sıra küçük böcekleri de avlayabilirler. Dişiler yumurtalarını ovipozitörleriyle toprağa ya da bitki dokusuna bırakır; yumurtalar çoğu zaman kışı geçirir ve bazı türlerde gelişme birden fazla yıl sürebilir. Tam olmayan başkalaşım geçirirler; yumurtadan çıkan nimfler ergine benzer, birkaç gömlek değiştirerek büyür ve yaz aylarında ergin hâle gelir.

Çalı çekirgeleri hem bitki tüketicisi hem de küçük omurgasızların avcısı olarak ekosistemde önemli bir yer tutar; aynı zamanda kuşlar, sürüngenler, memeliler ve örümcekler için değerli bir besin kaynağıdır. Anadolu, çok sayıda yerel ve dar yayılışlı çalı çekirgesi türü barındırmasıyla Orthoptera çeşitliliği bakımından dikkat çekici bir bölgedir. İnsanlar için zararsızdırlar; büyük türler elle tutulduğunda güçlü çeneleriyle ısırabilir ancak tehlike oluşturmazlar.