Rhyacophila fasciata mysica (Malicky & Sipahiler, 1993)

Rhyacophila fasciata mysica, tegeli sinekler takımının (Trichoptera) Rhyacophilidae ailesine ait bir alt türdür. Rhyacophila fasciata türünün Malicky ve Sipahiler tarafından 1993 yılında tanımlanmış bir alt türüdür; adı, Batı Anadolu'daki antik Mysia bölgesine göndermedir.

Rhyacophila, Rhyacophilidae ailesinin en büyük cinsidir ve Kuzey Yarımküre ile Doğu Asya'da yayılış gösteren birkaç yüz türü kapsar. Erginleri orta büyüklükte, genellikle kahverengi ya da sarımsı kahverengi kanatlı, çoğunlukla benekli ya da bantlı desenli tegeli sineklerdir. Türlerin ayrımı esas olarak erkek eşey organlarının karmaşık yapısına dayanır.

Bu cinsin larvaları diğer pek çok tegeli sineğin aksine taşınabilir kılıf yapmaz; serbest yaşayan avcılardır. Yeşilimsi renkli, solungaç demetli larvalar, hızlı akan, serin ve oksijence zengin dağ derelerinde taşların arasında dolaşarak sinek larvaları, mayıs sineği nimfleri ve diğer küçük omurgasızları avlar. Pupa evresinden önce taş altında kaba bir barınak ve içinde ipek bir koza örerler.

Tüm tegeli sinekler gibi yaşam döngüsü yumurta, larva, pupa ve ergin evrelerinden oluşan tam başkalaşım gösterir. Larva ve pupa evreleri suda, ergin evresi ise karada geçer. Erginler küçük, ince yapılı, uzun antenli ve kanatları kıllarla kaplı böceklerdir; dinlenirken kanatlarını vücutlarının üzerinde çatı biçiminde katlarlar. Genellikle alacakaranlıkta ve gece etkindirler, ışığa gelebilirler ve çoğunlukla su kenarındaki bitki örtüsünde dinlenirler. Erginlerin ömrü kısadır ve bu dönemde esas olarak çiftleşme ve yumurtlama ile uğraşırlar.

Alt tür Batı Anadolu'dan tanımlanmıştır; türün geniş yayılış alanının Anadolu'daki bir kolunu temsil eder.

Tegeli sinek larvaları tatlı su ekosistemlerinde besin zincirinin önemli halkalarındandır; balıklar ve diğer su canlıları için başlıca besin kaynakları arasında yer alırlar. Pek çok türü temiz, oksijence zengin suya bağımlı olduğu için tegeli sinekler, mayıs sinekleri ve taş sinekleriyle birlikte su kalitesinin biyolojik göstergesi olarak kullanılır. İnsanlara herhangi bir zararları yoktur. Akarsuların kirlenmesi, baraj ve su alma yapıları ile yaşam alanlarının bozulması, dar yayılışlı türler için başlıca tehditlerdir.