Rhacocleis turcica (Uvarov, 1930)

Rhacocleis turcica, düz kanatlılar takımının (Orthoptera) çalı çekirgeleri ailesine (Tettigoniidae) ve bu ailenin Tettigoniinae alt ailesine ait bir böcek türüdür. Tür, 1930 yılında Uvarov tarafından tanımlanmıştır. Rhacocleis cinsi, çoğunlukla Akdeniz havzası ve çevresinde yayılış gösteren, kısa kanatlı ya da neredeyse kanatsız, orta boylu çalı çekirgelerini içerir.

Tettigoniidae ailesi, uzun ve ince antenleri çoğu zaman vücut boyunu aşan, Türkçede genel olarak çalı çekirgeleri adıyla anılan böcekleri kapsar. Bu ailenin üyeleri gerçek çekirgelerden (Acrididae) kıl gibi ince ve uzun antenleri, dört eklemli tarsusları ve dişilerdeki kılıç ya da orak biçimli belirgin yumurta koyma borusu (ovipozitör) ile kolayca ayrılır. Erkekler, ön kanatlarının tabanındaki özelleşmiş damarları birbirine sürterek türe özgü ötüşler üretir; duyma organları ön bacakların kaval kemiğinde (tibia) yer alır. Rhacocleis cinsinin üyeleri genellikle kahverengi, gri ya da sarımsı tonlarda, kamuflaja uygun renklidir; kanatları kısalmış olduğundan uçamazlar ve yoğun bitki örtüsü içinde yürüyerek ya da sıçrayarak hareket ederler. Erkeklerin karın ucundaki serkusların biçimi türlerin ayırt edilmesinde önemlidir.

Tettigoniinae alt ailesindeki türlerin çoğu çalılık, kurak çayır, orman kenarı ve taşlık yamaçlarda yaşar. Beslenme genellikle karışıktır: bitki dokularının yanı sıra küçük böcekleri de avlayabilirler. Dişiler yumurtalarını ovipozitörleriyle toprağa ya da bitki dokusuna bırakır; yumurtalar çoğu zaman kışı geçirir ve bazı türlerde gelişme birden fazla yıl sürebilir. Tam olmayan başkalaşım geçirirler; yumurtadan çıkan nimfler ergine benzer, birkaç gömlek değiştirerek büyür ve yaz aylarında ergin hâle gelir.

Çalı çekirgeleri hem bitki tüketicisi hem de küçük omurgasızların avcısı olarak ekosistemde önemli bir yer tutar; aynı zamanda kuşlar, sürüngenler, memeliler ve örümcekler için değerli bir besin kaynağıdır. Anadolu, çok sayıda yerel ve dar yayılışlı çalı çekirgesi türü barındırmasıyla Orthoptera çeşitliliği bakımından dikkat çekici bir bölgedir. İnsanlar için zararsızdırlar; büyük türler elle tutulduğunda güçlü çeneleriyle ısırabilir ancak tehlike oluşturmazlar.