Rhacocleis germanica (Herrich

Rhacocleis germanica, Tettigoniidae (çalı çekirgeleri) familyasının Tettigoniinae altfamilyasına ait bir çekirge türüdür. Tür Herrich-Schäffer tarafından tanımlanmıştır. Cinsin en geniş yayılışlı türlerinden biridir ve Güney Avrupa’dan Balkanlar üzerinden Anadolu’ya kadar uzanan bir alanda bulunur.

Tettigoniinae altfamilyasının üyeleri genellikle kahverengi, gri ya da zeytin yeşili tonlarda, çevreleriyle iyi kamufle olan, tıknaz yapılı çekirgelerdir. Antenleri vücut boyunu geçecek kadar uzundur, ayakları dört eklemlidir ve dişilerde kılıç biçiminde, düz ya da hafifçe kıvrık bir yumurta koyma borusu bulunur. Erkekler sol ön kanatlarındaki dişli damarı sağ kanadın sert kenarına sürterek ses çıkarır; her türün kendine özgü bir ötüşü vardır. Kulak zarları ön bacakların kaval kemiğinde yer alır.

Rhacocleis, Akdeniz havzasında yayılış gösteren, onlarca türü bulunan bir cinstir. Üyeleri çoğunlukla kahverengi tonlarda, kısa kanatlı ve uçamayan, orta boylu çekirgelerdir. Sık çalılıklarda, dikenli bitkiler ve uzun otlar arasında yaşar, tehlike anında bitkilerin derinliklerine saklanırlar. Akdeniz adaları ve Anadolu’da çok sayıda dar yayılışlı tür bulunur.

Bu gruptaki çekirgeler çoğunlukla hem bitki hem de küçük böcekler yiyen karışık beslenen hayvanlardır. Gündüz taşların altında, sık otların ve çalıların arasında saklanır, alacakaranlıkta ve gece daha etkin olurlar. Yumurtalar toprağa ya da bitki gövdelerine bırakılır; birçok türde yumurta evresi bir veya birkaç kış sürer. Nimfler ergine benzer ve birkaç kez gömlek değiştirerek gelişir; erginler yaz ortasından sonbahara kadar görülür. Kuşlar, sürüngenler ve küçük memeliler için önemli bir besin kaynağıdırlar. Uçamayan türlerin yayılış alanları genellikle dardır; bu nedenle Anadolu’nun dağlık bölgelerinde çok sayıda yerel tür ortaya çıkmıştır. Bu türler aşırı otlatma, yangınlar ve yaşam alanlarının tarıma açılması gibi etkilere karşı hassastır ve ancak yaşam alanlarının korunmasıyla varlıklarını sürdürebilirler.