Psylliodes chrysocephalus (Linnaeus, 1758)

Psylliodes chrysocephalus, lahana sap pire böceği olarak da anılan, yaprak böceklerinin pire böcekleri grubuna ait bir türdür ve 1758 yılında Linnaeus tarafından tanımlanmıştır. Erginler yaklaşık 3–4,5 mm boyunda, parlak metalik mavi ya da yeşilimsi siyah renklidir; bazı bireylerde baş ve bacaklar sarımsı kırmızıdır. Kolza başta olmak üzere turpgiller familyasından bitkilerin önemli bir zararlısıdır: erginler sonbaharda genç bitkilerin yapraklarını kemirir, dişiler yumurtalarını bitki dibindeki toprağa bırakır ve larvalar kış boyunca yaprak saplarının ve gövdenin içinde galeri açarak beslenir.

Psylliodes, yaprak böceklerinin pire böcekleri olarak bilinen grubuna (Alticini) ait büyük bir cinstir. Bu gruptaki böcekler kalınlaşmış arka bacak uylukları sayesinde tehlike anında pire gibi sıçrayarak kaçar. Psylliodes türleri, diğer pire böceklerinden 10 boğumlu antenleri ve arka bacak tarsusunun kaval kemiğinin ucuna değil, ucundan biraz önceye bağlanmasıyla ayrılır. Erginler küçük, oval ve çoğunlukla metalik parlak renklidir; yaprakları kemirerek üzerlerinde küçük, yuvarlak delikler açarlar.

Bu cinsin larvaları genellikle bitkilerin kök, gövde ya da yaprak saplarının içinde galeri açarak beslenir; erginler ise yaprak yüzeyini kemirir. Cinsin birçok türü belirli bitki ailelerine, özellikle turpgillere (Brassicaceae), patlıcangillere (Solanaceae) ve kenevirgillere (Cannabaceae) bağlıdır ve bu nedenle bazı türler tarımsal açıdan önemlidir. Erginler kışı genellikle toprakta ya da bitki artıkları arasında geçirir.

Cins, ağırlıklı olarak Palearktik bölgede yayılmış olup türlerinin önemli bir kısmı Akdeniz havzasında ve Batı Asya'da bulunur.

Yaprak böcekleri (Chrysomelidae), dünyada 35.000'den fazla türüyle kın kanatlılar takımının (Coleoptera) en kalabalık ailelerinden biridir. Hem larvaları hem de erginleri bitkilerle beslenir ve birçok tür yalnızca belirli bitki ailelerine ya da cinslerine bağlı yaşar. Bitkilerle kurdukları bu sıkı ilişki nedeniyle ekosistemlerde önemli bir yer tutarlar; kendileri de kuşlar, örümcekler, avcı böcekler ve parazitoit arılar için besin kaynağıdır. Bazı türler tarım ve ormancılıkta zararlı olarak bilinirken bazıları istilacı yabani otlara karşı biyolojik mücadelede kullanılır. Bu böcekler insanlar için zehirli ya da tehlikeli değildir.