Platycleis (Platycleis) grisea grisea (Fabricius, 1781)

Platycleis grisea grisea, düz kanatlılar (Orthoptera) takımının çalı çekirgeleri ailesine (Tettigoniidae) ait gri çalı çekirgesinin nominat alt türüdür. Fabricius tarafından 1781 yılında tanımlanan tür, Avrupa'da en yaygın çalı çekirgelerinden biridir. Erginler yaklaşık 2–2,5 cm boyundadır; gövde gri ya da gri-kahverengi, koyu beneklidir ve kanatlar tam gelişmiş olup karın ucunu aşar. Dişinin ovipozitörü kısa ve yukarı doğru belirgin biçimde kıvrıktır.

Kuru çayırlar, kumullar, taşlık ve güneşli yamaçlar, yol ve tarla kenarları gibi sıcak, açık alanlarda yaşar. Erkekler özellikle sıcak öğle saatlerinde ve akşamüstü kısa, kesik kesik vızıltı biçiminde ötüş sesleri çıkarır. Erginler yaz ortasından sonbahara kadar görülür.

Platycleis cinsi, Avrupa'dan Orta Asya'ya ve Kuzey Afrika'ya kadar yayılan, orta boylu, genellikle gri, kahverengi ya da zeytin tonlarında, benekli görünümlü çalı çekirgelerini içerir. Cins, kanat gelişimi, erkek kuyruk uzantıları (serkuslar) ve titillatör adı verilen çiftleşme yapılarının biçimi gibi özelliklere göre birkaç alt cinse ayrılır; bazı sınıflandırmalarda bu alt cinsler ayrı cins olarak da ele alınır. Türlerin güvenilir tanımı çoğunlukla bu ayrıntılı genital yapıların incelenmesini gerektirir.

Tettigoniidae ailesi, uzun ve ince, çoğu zaman vücut boyunu aşan antenleriyle çekirgelerden kolayca ayrılan çalı çekirgelerini kapsar. Dişilerin karın ucunda kılıç ya da orak biçimli, belirgin bir yumurta koyma borusu (ovipozitör) bulunur. İşitme organları ön bacakların kaval kemiği üzerinde yer alır; erkekler ön kanatlarını birbirine sürterek türe özgü ötüş sesleri çıkarır ve dişileri bu seslerle çeker. Tettigoniinae alt ailesi, özellikle kurak ve yarı kurak açık alanlarda, step ve dağ çayırlarında zengin tür çeşitliliği gösterir.

Bu gruptaki türler genellikle hem bitkisel maddelerle hem de küçük böceklerle beslenen karışık beslenicilerdir. Dişiler yumurtalarını ovipozitörleriyle toprağa ya da bitki dokularına bırakır; yumurtalar çoğunlukla kışı geçirir ve ilkbaharda çıkan nimfler birkaç deri değiştirme evresinden sonra yaz aylarında ergin hale gelir. Tam başkalaşım görülmez; nimfler erginlere benzer, ancak kanatları ve üreme organları gelişmemiştir. Ergin bireyler çoğunlukla yaz ortasından sonbahara kadar görülür ve yılda tek döl verirler.