Phytocoris tiliae (Fabricius, 1776)

Phytocoris tiliae, yarımkanatlılar (Hemiptera) takımının Miridae (ağaç tahtakurusugiller) ailesine ait bir böcek türüdür. Fabricius, 1776 tarafından bilime tanıtılmıştır. Avrupa'nın en bilinen Phytocoris türlerinden biridir. Tür adı ıhlamur (Tilia) ağacına gönderme yapsa da meşe, elma, ıhlamur gibi pek çok yaprak döken ağacın kabukları üzerinde yaşar. Yeşilimsi beyaz ve siyah alacalı deseni, ağaç kabuğundaki likenlerin arasında onu neredeyse görünmez kılar. Yaklaşık 6–7 mm boyundadır ve küçük eklembacaklılarla, özellikle akarlarla beslenen bir avcı olarak bilinir.

Cinsin türleri birbirine çok benzer; tür düzeyinde kesin tanı çoğu zaman erkek üreme organlarının, anten eklemlerinin oranlarının ve vücut kıllanmasının mikroskop altında incelenmesini gerektirir. Uzun antenler, uzun bacaklar ve yassı, alacalı vücut cinsin tipik özellikleridir; bu nedenle doğada çoğunlukla yalnızca cins düzeyinde tanınırlar.

Miridae ailesi, yarımkanatlılar (Hemiptera) takımının en kalabalık ailesidir ve dünyada on binden fazla tür içerir. Aile üyeleri ocelli (basit göz) taşımaz ve ön kanatlarında küçük bir “cuneus” bölümü bulunur. Phytocoris ise ailenin en büyük cinslerinden biridir ve özellikle Palearktik bölgede, Akdeniz havzasında ve Orta Asya'da çok sayıda türle temsil edilir.

Yaşam döngüleri tipik bir eksik başkalaşım gösterir: yumurtalar bitki dokusu içine bırakılır, yumurtadan çıkan nimfler birkaç gömlek değiştirerek erginliğe ulaşır. Ilıman bölgelerdeki türlerin çoğu yılda tek döl verir ve kışı yumurta evresinde geçirir; erginler genellikle yaz aylarında görülür. Hem bitki özsuyu hem de küçük eklembacaklılarla beslenebilmeleri, onları ekosistemde hem otçul hem avcı bir konuma yerleştirir.

İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar; ısırmaz ya da zehirli değildirler ve ekonomik açıdan önemli bir zarar verdikleri bilinmemektedir. Türkiye, Akdeniz ve Orta Doğu ile Avrupa faunaları arasındaki konumu nedeniyle bu cinsin çok sayıda türüne ev sahipliği yapar ve bu türlerin önemli bir bölümü taksonomik çalışmalarla ortaya konmuştur.