Pachycarabus roseri (Faldermann, 1835)

Pachycarabus roseri, koşucu böcekler (Carabidae) familyasının en tanınmış cinsi olan Carabus içinde, Pachycarabus alt cinsine yerleştirilen bir böcek türüdür. Güncel sınıflandırmalarda çoğunlukla Carabus (Pachycarabus) roseri olarak anılır. 1835 yılında Faldermann tarafından tanımlanmıştır.

Carabus cinsinin üyeleri iri, genellikle 2–4 cm uzunluğunda, uçamayan, uzun bacaklı ve hızlı koşan avcı böceklerdir. Arka kanatları körelmiş olduğundan kın kanatları çoğu zaman birbirine kaynaşık gibidir. Pachycarabus alt cinsinin üyeleri tıknaz yapılı, sağlam gövdeli böceklerdir ve çoğu zaman metalik parıltılı, bakır, yeşil, mavi ya da siyahımsı renklerde olabilir. Kın kanatlarının yüzeyi alt cinse özgü kabartı ve çukurcuklar taşır.

Pachycarabus türleri Kafkasya, Anadolu ve İran çevresindeki dağlık bölgelerle ilişkilendirilir. Bu türler genellikle ormanlar, dağ çayırları ve taşlık yamaçlarda yaşar. Gece etkin avcılardır; salyangozlar, sümüklüböcekler, solucanlar ve böcek larvaları gibi omurgasızlarla beslenirler. Avlarını çeneleriyle yakalar, sindirim salgılarını avın üzerine akıtarak kısmen vücut dışında sindirirler. Rahatsız edildiklerinde arka bedenlerinden keskin kokulu, yakıcı bir savunma sıvısı püskürtebilirler; bu sıvı insanlar için tehlikeli değildir ancak gözle temas ettiğinde tahriş yapabilir.

Carabus türlerinin uçamaması, populasyonların birbirinden kolayca yalıtılmasına ve dağlık bölgelerde çok sayıda yerel alt tür oluşmasına yol açmıştır. İri ve gösterişli olmaları nedeniyle koleksiyoncuların ilgisini çeken bu böcekler, habitat bozulmasına karşı da hassastır.

Koşucu böcekler (Carabidae), dünya genelinde 40.000'i aşkın türüyle kın kanatlıların en kalabalık ailelerinden biridir. Üyeleri genellikle uzun ve ince bacaklı, hızlı koşan, çoğunlukla gece etkin böceklerdir. Larvaları da toprakta, taş altlarında ve bitki artıkları arasında yaşar ve büyük kısmı avcıdır. Bu nedenle aile, tarım alanlarında zararlı böcek, salyangoz ve diğer küçük omurgasızların sayısını düşürmesiyle doğal denge açısından önemli kabul edilir ve çevre değişimlerinin izlenmesinde gösterge grubu olarak sıkça kullanılır.