Ophiopsila aranea Forbes, 1843

Ophiopsila aranea, derisidikenliler (Echinodermata) şubesinin yılan yıldızları (Ophiuroidea) sınıfında, Ophiopsilidae familyasına bağlı bir türdür. Akdeniz ve Doğu Atlantik'in sığ dip ortamlarında yaşar. Adındaki "aranea" (örümcek) sözcüğü, ince ve uzun kollarının örümcek bacaklarını andıran görünümüne gönderme yapar.

Küçük ve yuvarlak bir diske, buna karşılık diskin çapının birçok katı uzunluğunda, çok ince ve esnek kollara sahiptir. Kollar açık zemin üzerinde koyu bantlı ya da lekelidir. Türün en ilgi çekici özelliği biyolüminesans yeteneğidir: uyarıldığında kollarından yeşilimsi ışık yayabilir. Bu ışığın avcıları şaşırtarak ya da dikkatlerini kopabilen kollara yönelterek savunmaya yardımcı olduğu düşünülür.

Bu yılan yıldızı genellikle taşların ve kayaların altında, kaba kum ya da kavkı kırıntısı içinde, ayrıca deniz çayırlarının kök bölgesinde gömülü yaşar. Diski saklıyken uzun kollarını sığınağından dışarıya uzatarak sudaki askıdaki parçacıkları tüp ayaklarıyla yakalar; böylece süzerek beslenir. Çoğunlukla gece etkindir ve rahatsız edildiğinde kollarını hızla geri çeker.

Yılan yıldızları, merkezi diski kollarından belirgin biçimde ayrılan derisidikenlilerdir. Omur benzeri iskelet parçalarından oluşan kolları sayesinde kıvrılarak hareket ederler. Ağızları diskin alt yüzündedir ve anüsleri yoktur. Kopan kollarını yenileyebilirler. Bu tür, deniz canlılarında ışık üretiminin incelendiği araştırmalarda sıkça kullanılan örneklerden biridir.

Derisidikenliler yalnızca denizlerde yaşayan, ergin evrede beşli simetri gösteren bir hayvan grubudur ve deniz yıldızları, deniz kestaneleri, deniz hıyarları ve deniz zambakları ile akrabadır. Vücutlarında kalkerli plakalardan oluşan bir iç iskelet ve tüp ayakları çalıştıran su damar sistemi bulunur. Yılan yıldızları, dünya genelinde iki binden fazla türüyle bu şubenin en kalabalık sınıflarından biridir; kıyıdaki taş altlarından en derin okyanus çukurlarına kadar hemen her deniz ortamında görülürler. Tatlı suda yaşayan türleri yoktur ve tuzluluğun düşük olduğu ortamlarda çeşitlilikleri belirgin biçimde azalır. Hareketleri yavaş görünse de pek çok tür kollarını eşgüdümlü kullanarak şaşırtıcı bir hızla yer değiştirebilir.