Ophiura albida Forbes, 1839

Ophiura albida, derisidikenliler (Echinodermata) şubesinin yılan yıldızları (Ophiuroidea) sınıfında, Ophiuridae familyasına bağlı bir türdür. Kuzeydoğu Atlantik kıyılarında ve Akdeniz'de kumlu ve çamurlu zeminlerde yaygın olarak bulunur.

Diski yassı ve yaklaşık 1–1,5 cm çapındadır; üzeri düzgün pullarla kaplıdır. Kolları görece kısa, kalın tabanlı ve uca doğru incelir; kol dikenleri kısadır ve kola yatık durur. Rengi genellikle kırmızımsı kahverengi ya da turuncumsu kahverengidir. Türün tanınmasını kolaylaştıran özellik, kolların diske bağlandığı yerde bulunan ve çoğu zaman açık renkli, beyazımsı görünen bir çift plakadır. Kol tabanında, diskin kenarında küçük tarak benzeri çıkıntı dizileri bulunur.

Bu yılan yıldızı sığ sulardan daha derin şelf alanlarına kadar kum, çamurlu kum ve çakıllı zeminlerde yaşar; sedimentin yüzeyinde ya da hafifçe içine gömülü olarak bulunur. Fırsatçı bir beslenicidir: zemindeki organik döküntüyü, ölü hayvan kalıntılarını ve küçük omurgasızları, örneğin küçük kabukluları ve kurtları tüketir. Bazı bölgelerde çok yüksek yoğunluklara ulaşabilir.

Yılan yıldızları, merkezi diski kollarından belirgin biçimde ayrılan derisidikenlilerdir. Omur benzeri iskelet parçalarından oluşan kolları sayesinde zemin üzerinde hızla hareket ederler. Ağızları diskin alt yüzündedir ve anüsleri yoktur. Eşeyler ayrıdır ve serbest yüzen larva evresi görülür. Kopan kollarını yenileyebilirler. Dip balıkları için önemli bir besin kaynağıdır.

Derisidikenliler yalnızca denizlerde yaşayan, ergin evrede beşli simetri gösteren bir hayvan grubudur ve deniz yıldızları, deniz kestaneleri, deniz hıyarları ve deniz zambakları ile akrabadır. Vücutlarında kalkerli plakalardan oluşan bir iç iskelet ve tüp ayakları çalıştıran su damar sistemi bulunur. Yılan yıldızları, dünya genelinde iki binden fazla türüyle bu şubenin en kalabalık sınıflarından biridir; kıyıdaki taş altlarından en derin okyanus çukurlarına kadar hemen her deniz ortamında görülürler. Tatlı suda yaşayan türleri yoktur ve tuzluluğun düşük olduğu ortamlarda çeşitlilikleri belirgin biçimde azalır. Hareketleri yavaş görünse de pek çok tür kollarını eşgüdümlü kullanarak şaşırtıcı bir hızla yer değiştirebilir.