Ophiactis virens (M. Sars, 1857)

Ophiactis virens, derisidikenliler (Echinodermata) şubesinin yılan yıldızları (Ophiuroidea) sınıfında, Ophiactidae familyasına bağlı küçük bir türdür. Akdeniz ve komşu Atlantik kıyılarının sığ kayalık ortamlarından bilinir. Adındaki "virens" (yeşil) sözcüğü türün tipik yeşilimsi rengine işaret eder.

Diski küçük, genellikle yalnızca birkaç milimetre ile bir santimetre arasında çaptadır ve kolları diskin birkaç katı uzunluğundadır. Rengi parlak ya da koyu yeşilden zeytin yeşiline kadar değişir. Cinsin bazı akrabaları gibi bu tür de sıklıkla beşten fazla, çoğunlukla altı ya da yedi kola sahiptir ve diskini bölerek eşeysiz çoğalabilir. Bölünmeden sonra eksik kollar yeniden büyüdüğü için farklı uzunlukta kollara sahip bireyler sık görülür.

Bu yılan yıldızı kaya yarıklarında, taşların altında, kalkerli algler ve midye yataklarının arasında, ayrıca süngerlerin kanallarında ve yüzeyinde yaşar. Bazı süngerlerde çok sayıda bireyin bir arada bulunduğu bilinir. Kollarını sığınağından uzatarak sudaki askıdaki parçacıkları ve zemindeki organik döküntüyü toplar.

Yılan yıldızları, merkezi diski kollarından belirgin biçimde ayrılan derisidikenlilerdir. Omur benzeri iskelet parçalarından oluşan esnek kolları sayesinde kıvrılarak hareket ederler. Ağızları diskin alt yüzündedir ve anüsleri yoktur. Kopan kollarını yenileyebilmeleri hem avcılardan kaçmalarına hem de eşeysiz çoğalmalarına olanak tanır. Kıyı ekosistemlerinde organik maddenin geri dönüşümüne katkıda bulunurlar.

Derisidikenliler yalnızca denizlerde yaşayan, ergin evrede beşli simetri gösteren bir hayvan grubudur ve deniz yıldızları, deniz kestaneleri, deniz hıyarları ve deniz zambakları ile akrabadır. Vücutlarında kalkerli plakalardan oluşan bir iç iskelet ve tüp ayakları çalıştıran su damar sistemi bulunur. Yılan yıldızları, dünya genelinde iki binden fazla türüyle bu şubenin en kalabalık sınıflarından biridir; kıyıdaki taş altlarından en derin okyanus çukurlarına kadar hemen her deniz ortamında görülürler. Tatlı suda yaşayan türleri yoktur ve tuzluluğun düşük olduğu ortamlarda çeşitlilikleri belirgin biçimde azalır. Hareketleri yavaş görünse de pek çok tür kollarını eşgüdümlü kullanarak şaşırtıcı bir hızla yer değiştirebilir.