Ophiactis savignyi (Müller & Troschel, 1842)

Ophiactis savignyi, derisidikenliler (Echinodermata) şubesinin yılan yıldızları (Ophiuroidea) sınıfında, Ophiactidae familyasına bağlı küçük bir türdür. Dünyanın tropikal ve astropikal denizlerinde en yaygın yılan yıldızlarından biri olarak bilinir.

Diski genellikle yalnızca birkaç milimetre çapındadır; kolları diskin birkaç katı uzunluğundadır. Rengi yeşilimsi, kahverengimsi ya da zeytin tonlarında olup açık ve koyu lekelerle alacalıdır; kollarda çoğu zaman bantlar görülür. Türün en dikkat çekici özelliği, çoğunlukla altı kola sahip olması ve diskini ikiye bölerek eşeysiz çoğalabilmesidir. Bölünmeden sonra her yarım eksik kollarını yeniden oluşturur; bu yüzden üç uzun ve üç kısa kollu bireylere sık rastlanır. Eşeyli üreme de görülür.

Bu yılan yıldızı kaya yarıklarında, mercan ve kalkerli alg oluşumlarının arasında, özellikle de süngerlerin içinde ve üzerinde yaşar; bazen tek bir süngerde çok sayıda birey bulunur. Kollarını sığınağından dışarı uzatarak sudaki ve zemindeki organik parçacıklarla beslenir. Eşeysiz çoğalma yeteneği, yeni ortamlara taşındığında hızla yoğun popülasyonlar kurmasını sağlar.

Hint-Pasifik, Atlantik ve Doğu Pasifik'in sıcak sularında yaygındır. Akdeniz'de de kaydedilmiştir ve Doğu Akdeniz'deki varlığı, Süveyş Kanalı yoluyla gelen ya da gemilerle taşınan türlerle ilişkilendirilir. Yılan yıldızlarının genel özelliklerine uygun olarak ağzı diskin alt yüzündedir, anüsü yoktur ve kopan kollarını yenileyebilir.

Derisidikenliler yalnızca denizlerde yaşayan, ergin evrede beşli simetri gösteren bir hayvan grubudur ve deniz yıldızları, deniz kestaneleri, deniz hıyarları ve deniz zambakları ile akrabadır. Vücutlarında kalkerli plakalardan oluşan bir iç iskelet ve tüp ayakları çalıştıran su damar sistemi bulunur. Yılan yıldızları, dünya genelinde iki binden fazla türüyle bu şubenin en kalabalık sınıflarından biridir; kıyıdaki taş altlarından en derin okyanus çukurlarına kadar hemen her deniz ortamında görülürler. Tatlı suda yaşayan türleri yoktur ve tuzluluğun düşük olduğu ortamlarda çeşitlilikleri belirgin biçimde azalır. Hareketleri yavaş görünse de pek çok tür kollarını eşgüdümlü kullanarak şaşırtıcı bir hızla yer değiştirebilir.