Lebia scapularis scapularis (Geoffroy In Fourcroy, 1785)

Lebia scapularis scapularis, yer böcekleri ailesine (Carabidae) ait Lebia scapularis türünün bir alt türüdür ve Geoffroy In Fourcroy, 1785 tarafından tanımlanmıştır. Alt türler, aynı türün coğrafi olarak ayrılmış ve küçük morfolojik farklılıklar gösteren popülasyonlarını ifade eder; bu nedenle alt türün genel görünümü, biyolojisi ve yaşam alanı türün diğer popülasyonlarıyla büyük ölçüde benzerdir.

Lebia cinsi, yer böceklerinin Lebiini oymağına ait, küçük boylu ve çoğunlukla parlak renkli türlerden oluşan geniş bir cinstir. Üyeleri genellikle 4–9 mm boyundadır; kın kanatları uçta kesik görünümlüdür ve pek çok türde turuncu, kırmızı, siyah veya metalik mavi-yeşil renk desenleri bulunur. Dünya genelinde birkaç yüz tür içerir.

Diğer yer böceklerinin aksine Lebia türleri sıklıkla bitkiler üzerinde, çiçeklerde ve yapraklarda dolaşır. Larvaları ilginç bir biyolojiye sahiptir: pek çok türde larvalar yaprak böceklerinin (Chrysomelidae) pupalarına dışarıdan yerleşen ektoparazitoidler olarak gelişir ve böylece bu bitki zararlılarının doğal düşmanı olarak işlev görür. Erginler ise küçük böcekler ve larvalarla beslenir.

Yer böcekleri (Carabidae), kın kanatlılar (Coleoptera) takımının en kalabalık ailelerinden biridir ve dünya genelinde kırk bini aşkın türle temsil edilir. Aile üyelerinin çoğu yırtıcıdır; başta küçük böcekler, larvalar, salyangozlar ve diğer omurgasızlarla beslenerek tarım alanlarında ve doğal ekosistemlerde zararlı popülasyonlarının dengelenmesine katkıda bulunurlar. Bu nedenle yer böcekleri, habitat kalitesinin değerlendirilmesinde sıkça kullanılan biyolojik gösterge canlılar arasında yer alır.

Yer böceklerinin yaşam döngüsü tam başkalaşım şeklindedir: yumurtadan çıkan larvalar genellikle toprakta, yaprak döküntüsü altında veya taşların altında yaşar, birkaç larva evresinden sonra toprakta pupa olur ve ergin hâle geçer. Erginler çoğunlukla gece etkindir; gündüzleri taş, kütük ve bitki artıkları altında saklanır. Pek çok tür nemli, gölgeli ortamları tercih ederken bazıları açık, kurak alanlara uyum sağlamıştır. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.