Grypocoris heinzi Wagner, 1966

Grypocoris heinzi, yarımkanatlılar (Hemiptera) takımının Miridae ailesine bağlı, Grypocoris cinsinden küçük bir böcek türüdür. Tür ilk kez Wagner tarafından 1966 yılında bilimsel olarak tanımlanmıştır. Bu türü yakın akrabalarından kesin olarak ayırmak çoğunlukla renk deseni, anten oranları ve erkek üreme organlarının incelenmesini gerektirir.

Grypocoris cinsi, Miridae ailesinin Mirinae altfamilyasına bağlı, Palearktik bölgede yayılış gösteren orta büyüklükte ot tahtakurularını kapsar. Cinsin üyeleri genellikle 6–9 mm boyunda, uzunca yapılı böceklerdir; çoğunda koyu, siyahımsı bir zemin üzerinde sarı, krem ya da beyaz lekeler ve çizgiler bulunur, bu desen türlerin ayırt edilmesinde önemli bir ipucudur. Çoğunlukla otsu bitkilerin bol olduğu çayır, orman kenarı ve çalılık alanlarda yaşarlar; ergin bireyler genellikle ilkbahar sonu ve yaz aylarında bitkilerin çiçek ve tomurcukları üzerinde görülür.

Miridae, yarımkanatlılar (Hemiptera) takımı içinde tür sayısı bakımından en zengin ailedir; dünya genelinde on binden fazla tür tanımlanmıştır. Aile üyelerinde basit gözler (oseller) bulunmaz, ön kanatların sert bölümünde kama biçimli ayrı bir parça (cuneus) seçilir ve kanat zarında genellikle bir ya da iki kapalı hücre yer alır. Antenler ve hortum biçimli ağız parçaları dört segmentlidir; vücut çoğunlukla yumuşak ve narindir.

Bu ailenin üyeleri sokucu-emici ağız yapılarıyla bitki özsuyunu, tomurcuk, çiçek ve olgunlaşmamış tohum dokularını emerek beslenir; pek çok tür bunun yanında yaprak bitleri, akarlar ve böcek yumurtaları gibi küçük canlıları da avlayarak karma beslenme gösterir. Gelişim eksik başkalaşımla gerçekleşir: dişiler yumurtalarını yumurta koyma borusuyla bitki dokusunun içine bırakır, yumurtadan çıkan nimfler erginlere benzer ve beş kez gömlek değiştirerek ergin olur. Ilıman bölgelerdeki türlerin çoğu yılda bir döl verir ve kışı yumurta evresinde geçirir.

Ailenin Türkiye faunası, Avrupa, Akdeniz ve Orta Asya kökenli türlerin bir arada bulunması nedeniyle oldukça zengindir. Bu tür de Türkiye'nin yarımkanatlı faunası listelerinde yer almakta olup otsu ve çalı bitki örtüsünün iyi korunduğu açık alanlarda, uygun konukçu bitkilerin bulunduğu yerlerde aranabilir.

Ot tahtakurularının bu küçük temsilcileri örümcekler, kuşlar ve yırtıcı böcekler için önemli bir besin kaynağıdır. Bazı akrabaları tarım bitkilerinde emgi zararı yapabilirken avcı türler zararlıların doğal düşmanı olarak yarar sağlar. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar; sokma ya da zehirleme yetenekleri yoktur.