Galatella linosyris

Galatella linosyris, papatyagiller (Asteraceae) familyasından çok yıllık otsu bir bitkidir. Pek çok kaynakta Aster linosyris ya da Crinitaria linosyris adlarıyla da geçer. Galatella cinsi, yıldız çiçeği (Aster) türleriyle yakın akraba olan ve çoğunlukla Avrasya'nın bozkır ve kuru çayır alanlarında yayılış gösteren türleri kapsar.

Papatyagiller (Asteraceae) familyası, dünyada yaklaşık 30.000 türle çiçekli bitkilerin en kalabalık familyalarından biridir. Familyanın ayırt edici özelliği, çok sayıda küçük çiçeğin bir araya gelerek tek bir çiçek gibi görünen başçık (kapitulum) oluşturmasıdır; başçığın dışı yeşil brakte pullarından oluşan bir zarfla çevrilidir. Tohumları çoğunlukla tepesinde ince tüylerden oluşan bir paposa sahip aken meyvelerdir ve rüzgârla kolayca taşınır. Başçıklar arılar, sinekler ve kelebekler gibi pek çok tozlayıcı böcek için önemli bir nektar ve polen kaynağıdır.

Bitki genellikle 20–60 cm boylanan, dik, sert ve tüysüz gövdelere sahiptir. Yaprakları çok sayıda, dar, şerit ya da iğne biçimli ve tek damarlıdır; gövde boyunca sık dizilmeleri nedeniyle bitki uzaktan keten ya da bazı süpürge otlarını andırır. Tür adı linosyris de bu keten benzeri görünüşe gönderme yapar. Gövdenin ucunda yassı bir salkım oluşturan çok sayıda başçık bulunur. Başçıklar yalnızca parlak altın sarısı tüp çiçeklerden oluşur; dil çiçekleri yoktur. Bu nedenle bitki çiçeklendiğinde sarı, püskül gibi başçık kümeleriyle kolayca tanınır.

Kireçli, kuru ve güneşli yerleri sever. Bozkır çayırları, kayalık yamaçlar, kıyı kayalıkları, kuru meralar ve seyrek çalılıklarda yetişir. Çiçeklenme genellikle yaz sonundan sonbahar ortasına kadar sürer; bu geç çiçeklenme dönemi nedeniyle mevsim sonunda arılar ve kelebekler için değerli bir nektar kaynağıdır. Tohumlar paposlu akenlerle rüzgârla taşınır.

Yayılış alanı Avrupa'nın orta ve güney kesimlerinden Kafkasya'ya ve Batı Asya'ya kadar uzanır. Avrupa'nın kuzeybatısında, örneğin Britanya'da, yalnızca birkaç kireçli kıyı kayalığında bulunan çok nadir bir bitkidir. Kuru çayır habitatlarının kaybı nedeniyle bazı ülkelerde koruma altındadır, ancak bozkır alanlarında yaygındır.