Edwardsiana crataegi (Douglas, 1876)

Edwardsiana crataegi, yaprak pireleri ailesine (Cicadellidae) ait, adını alıç (Crataegus) bitkisinden alan küçük bir türdür. Alıç, elma ve gülgiller familyasından diğer ağaç ve çalılar üzerinde yaşar; elma bahçelerinde de bulunabildiği için meyvecilikte zararlı olarak bilinen yaprak pireleri arasında sayılır.

Tür, yaprak pirelerinin Typhlocybinae alt ailesine aittir. Bu alt ailenin üyeleri genellikle çok küçük, narin yapılı ve birkaç milimetre boyundadır; çoğu yeşilimsi, sarımsı ya da beyazımsı renktedir. İletim dokusu yerine yaprakların parankima hücrelerini boşaltarak beslendiklerinden, yaprak yüzeyinde açık renkli noktacıklar ve beneklenme bırakırlar.

Edwardsiana cinsinin üyeleri yaklaşık 3–4 mm boyunda, açık sarımsı beyaz renkli ve ince yapılıdır; türleri dış görünüşle ayırmak zordur. Avrupa'da yaygın olan tür, insanlar aracılığıyla başka kıtalara da taşınmıştır. Genellikle yılda iki döl verir; kışı ağaç kabuğuna bırakılan yumurtalar hâlinde geçirir.

Yaprak pireleri (Cicadellidae), Hemiptera takımının dünyada en kalabalık ailelerinden biridir ve yaklaşık yirmi bin türü kapsar. Ağız parçaları emici-sokucu bir hortuma dönüşmüştür; bu hortumla bitkilerin iletim dokularından ya da yaprak hücrelerinden öz su emerler. Arka bacaklarının kaval kemikleri boyunca uzanan diken sıraları ailenin en iyi tanınan özelliğidir ve bu güçlü bacaklar sayesinde tehlike anında uzağa sıçrayabilirler.

Yaprak pireleri eksik başkalaşım geçirir: dişiler yumurtalarını yumurta koyma borusuyla bitki dokusunun içine bırakır, yumurtadan çıkan ve erginlere benzeyen nimfler birkaç gömlek değiştirerek ergin olur. Erkek ve dişiler bitki gövdesi aracılığıyla iletilen titreşim sinyalleriyle haberleşir. Türlerin güvenilir biçimde ayrılması çoğu zaman erkek üreme organlarının mikroskop altında incelenmesini gerektirir.

Bu böcekler kuşlar, örümcekler, yırtıcı böcekler ve parazitoit arılar için önemli bir besin kaynağıdır ve çayır, orman ile tarım alanlarının besin ağlarında önemli yer tutar. Bazı türleri beslenme sırasında bitkilere zarar verdiği ya da fitoplazma ve virüs gibi hastalık etkenlerini taşıdığı için tarımsal açıdan önem taşır. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.