Clavellotis strumosa (Brian, 1906)

Clavellotis strumosa, Lernaeopodidae ailesine ait, deniz balıklarının solungaçlarına tutunarak yaşayan parazit bir kopepoddur. Tür, Alessandro Brian tarafından Akdeniz'den tanımlanmıştır; Clavellotis cinsinin üyeleri özellikle mercan balıkları ailesi (Sparidae) gibi kıyı balıklarında bulunur. Aile Siphonostomatoida takımına aittir; bu takımın üyelerinde ağız parçaları konağın dokusundan beslenmeye uygun bir hortum şeklindedir.

Lernaeopodidae ailesi, ergin dişileri balıklara kalıcı olarak tutunan, vücut yapısı büyük ölçüde değişmiş parazit kopepodlardan oluşur. Dişilerin gövdesi yuvarlak ya da kese benzeridir; ikinci maksillalar uzun kollar hâlinde gelişmiş olup uçlarında konağın dokusuna gömülen "bulla" adı verilen bir tutunma organı bulunur. Bu yapı sayesinde dişi ömrünün geri kalanını tek bir noktaya bağlı olarak geçirir. Erkekler çok daha küçüktür ve genellikle dişinin üzerinde bulunur. Dişiler arka uçlarında iki uzun yumurta kesesi taşır.

Kopepodlar (Copepoda), denizlerin ve tatlı suların en kalabalık hayvan gruplarından biridir. Vücutları genellikle baş-göğüs bölümü (prosom) ve daha dar bir arka bölümden (urosom) oluşur; başta duyu ve yüzme işlevi gören birinci antenler, ağız çevresinde ise besin toplamaya yarayan ağız parçaları bulunur. Gelişim, yumurtadan çıkan nauplius larvası ile başlar ve birkaç nauplius ile kopepodit evresinden sonra ergin bireye ulaşılır.

Parazit kopepodlar balıkçılık ve su ürünleri yetiştiriciliği açısından önem taşır. Yoğun enfestasyonlar konak balıkta doku hasarına, solunum güçlüğüne, büyüme geriliğine ve ikincil bakteri ya da mantar enfeksiyonlarına yol açabilir. İnsan sağlığı açısından bir tehlike oluşturmazlar; ancak balık sağlığının izlenmesinde ve konak-parazit ilişkilerinin incelenmesinde kullanılan önemli organizmalardır.

Akdeniz ve çevresindeki denizlerde kopepod faunası uzun süredir araştırılmaktadır ve bu tür de bölgenin kontrol listelerinde yer alan taksonlar arasındadır. Türün ayrıntılı yayılışı ve bolluğu hakkındaki bilgiler, örnekleme yoğunluğuna bağlı olarak bölgeden bölgeye farklılık gösterir.