Chrysolina haemoptera (Linnaeus, 1758)

Chrysolina haemoptera, yaprak böcekleri ailesinin (Chrysomelidae) Chrysomelinae alt familyasına ait, Avrupa'da yaygın bir türdür. Koyu mavimsi siyah ya da morumsu siyah renkte, kubbeli ve parlak bir böcektir. Başlıca sinir otu (Plantago) türleri üzerinde beslenir ve kuru çayırlar, kumlu alanlar ve yol kenarları gibi açık habitatlarda yaşar.

Chrysolina, Chrysomelinae alt familyasına ait, Palearktik bölgede yüzlerce türle temsil edilen geniş bir cinstir. Bu cinsin üyeleri genellikle oval ya da yarım küre biçimli, sırtı belirgin şekilde kubbeli, çoğunlukla 5–12 mm boyunda böceklerdir. Pek çok tür metalik yeşil, bakır, mavi, mor veya siyah renklerde parlar; kınlarında sıklıkla düzenli nokta sıraları bulunur. Türleri birbirinden ayırmak çoğu zaman renk, noktalanma ve erkek üreme organı yapısının incelenmesini gerektirir.

Bu cinsin üyeleri büyük ölçüde belirli konukçu bitkilere bağlıdır; ballıbabagiller (Lamiaceae), sarı kantaron (Hypericum), sinir otu (Plantago) ve papatyagiller bunların başlıcalarıdır. Erginler ve larvalar aynı bitkinin yapraklarıyla beslenir. Larvalar yumuşak gövdeli, kambur yapılıdır ve olgunlaştıklarında toprağa inerek pupa olurlar. Birçok tür ilkbahar ve yaz aylarında etkindir; bazıları ise serin mevsimde, sonbahar ve kış aylarında da görülebilir. Bazı Chrysolina türleri, istilacı sarı kantaron bitkisine karşı biyolojik mücadele amacıyla başka kıtalara götürülmüştür.

Yaprak böcekleri ailesi (Chrysomelidae), dünya genelinde 35.000'den fazla türüyle kın kanatlıların (Coleoptera) en kalabalık gruplarından biridir. Ailenin üyelerinin hem erginleri hem de larvaları bitkisel besinlerle beslenir; bu nedenle doğada otçul böcek topluluklarının önemli bir parçasını oluştururlar. Bir kısmı tarım ve orman zararlısı olarak bilinirken, bazı türleri istilacı yabancı otlara karşı biyolojik mücadelede kullanılır. Kuşlar, sürüngenler, örümcekler ve parazitoit eşek arıları için önemli bir besin kaynağıdırlar.

Akrabalarında olduğu gibi otsu bitki örtüsünün korunması yaşam alanlarının sürekliliği için önemlidir. Kuru çayırların, meraların ve doğal bozkır alanlarının tarıma açılması, aşırı otlatma ve yoğun ilaç kullanımı bu tür böcek topluluklarını olumsuz etkileyen başlıca etkenlerdir. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmaz.