Carabus torosus lohsei (Blumenthal & Heinz, 1978)

Carabus torosus lohsei, yer böcekleri (Carabidae) familyasına bağlı Carabus torosus türünün bir alt türüdür ve Blumenthal & Heinz tarafından 1978 yılında tanımlanmıştır. Carabus torosus Balkanlar'dan Anadolu'ya uzanan bir alanda yayılış gösteren iri, koyu renkli bir yer böceğidir. Alt tür adı bir kişinin onuruna verilmiş olup bu form, türün bölgesel olarak farklılaşmış topluluklarından biridir.

Uçamayan bu böceklerin yayılma yetenekleri sınırlı olduğundan, dağlar ve vadilerle birbirinden ayrılan topluluklar zamanla farklılaşır. Bu yüzden Carabus türlerinin pek çoğu çok sayıda coğrafi alt türe ayrılmıştır ve renk, parlaklık, kanat örtüsü yapısı gibi özellikler bölgeden bölgeye değişir. Anadolu, dağlık yapısı ve çeşitli iklim kuşaklarıyla bu cins açısından zengin bir bölgedir ve birçok yerel form buradan tanımlanmıştır.

Doğada salyangoz, sümüklüböcek ve zararlı böcek larvalarını tüketerek doğal denge açısından önemli bir rol üstlenirler; bu nedenle tarım ve orman alanlarında yararlı canlılar olarak kabul edilirler. Ormanların tahribi, yaşam alanlarının parçalanması, tarım ilaçları ve koleksiyon amaçlı aşırı toplama bazı Carabus topluluklarını tehdit eden başlıca etkenlerdir. İnsanlar için tehlikeli değildirler; ancak elle tutulduklarında salgıladıkları sıvı deride ve gözde tahrişe yol açabilir.

Carabus cinsinin üyeleri genellikle 2–4 cm boyunda, iri ve uzun bacaklı böceklerdir. Vücut çoğunlukla siyah, koyu mavi, yeşil ya da bakır parıltılıdır; kanat örtüleri (elitra) üzerinde boyuna sırtlar, oluklar veya sıra hâlinde dizilmiş kabarıklar bulunur. Pek çok türde arka kanatlar körelmiştir ve kanat örtüleri birbirine kaynaşmıştır; bu nedenle uçamazlar ve yalnızca yürüyerek, ancak oldukça hızlı hareket ederler.

Bu böcekler gece etkin yırtıcılardır. Gündüzleri taş, kütük, yaprak döküntüsü ve kabuk altlarında saklanır, karanlık çöktüğünde avlanmaya çıkarlar. Başlıca besinleri salyangozlar, sümüklüböcekler, solucanlar, tırtıllar ve başka böcek larvalarıdır. Avlarını güçlü çeneleriyle parçalar, sindirim salgılarını avın üzerine akıtarak dışarıda kısmen sindirirler. Tehdit edildiklerinde arka bölümlerinden keskin kokulu, tahriş edici bir savunma sıvısı püskürtebilirler.