Carabus torosus giresuni (Breuning, 1964)

Carabus torosus giresuni, yer böcekleri (Carabidae) familyasına bağlı Carabus torosus türünün bir alt türüdür ve Breuning tarafından 1964 yılında tanımlanmıştır. Alt tür adı Giresun'a atıfta bulunur. Carabus torosus Balkanlar'dan Anadolu'ya uzanan bir alanda yayılış gösteren iri, koyu renkli bir yer böceğidir; Karadeniz dağlarındaki topluluklar da türün farklılaşmış yerel formları arasındadır.

Doğada salyangoz, sümüklüböcek ve zararlı böcek larvalarını tüketerek doğal denge açısından önemli bir rol üstlenirler; bu nedenle tarım ve orman alanlarında yararlı canlılar olarak kabul edilirler. Ormanların tahribi, yaşam alanlarının parçalanması, tarım ilaçları ve koleksiyon amaçlı aşırı toplama bazı Carabus topluluklarını tehdit eden başlıca etkenlerdir. İnsanlar için tehlikeli değildirler; ancak elle tutulduklarında salgıladıkları sıvı deride ve gözde tahrişe yol açabilir.

Carabus cinsinin üyeleri genellikle 2–4 cm boyunda, iri ve uzun bacaklı böceklerdir. Vücut çoğunlukla siyah, koyu mavi, yeşil ya da bakır parıltılıdır; kanat örtüleri (elitra) üzerinde boyuna sırtlar, oluklar veya sıra hâlinde dizilmiş kabarıklar bulunur. Pek çok türde arka kanatlar körelmiştir ve kanat örtüleri birbirine kaynaşmıştır; bu nedenle uçamazlar ve yalnızca yürüyerek, ancak oldukça hızlı hareket ederler.

Bu böcekler gece etkin yırtıcılardır. Gündüzleri taş, kütük, yaprak döküntüsü ve kabuk altlarında saklanır, karanlık çöktüğünde avlanmaya çıkarlar. Başlıca besinleri salyangozlar, sümüklüböcekler, solucanlar, tırtıllar ve başka böcek larvalarıdır. Avlarını güçlü çeneleriyle parçalar, sindirim salgılarını avın üzerine akıtarak dışarıda kısmen sindirirler. Tehdit edildiklerinde arka bölümlerinden keskin kokulu, tahriş edici bir savunma sıvısı püskürtebilirler.

Yaşam döngüsü yumurta, larva, pupa ve ergin evrelerinden oluşur. Dişiler yumurtalarını toprağa bırakır; çıkan larvalar da ergin gibi yırtıcıdır ve toprak yüzeyinde ya da döküntü arasında avlanır. Pupa evresi toprakta geçer. Erginler birden fazla yıl yaşayabilir ve kışı toprakta ya da çürümüş odun içinde geçirirler. Türlerin çoğu ormanlar, çalılıklar, dağ çayırları ve nemli vadiler gibi belirli yaşam alanlarına bağlıdır.