Carabus bonvouloiri graciliformis (Breuning, 1964)

Carabus bonvouloiri graciliformis, kın kanatlılar (Coleoptera) takımının koşucu böcekler (Carabidae) familyasına ait Carabus bonvouloiri türünün bir alttürüdür. Bu alttür 1964 yılında Breuning tarafından tanımlanmıştır. Alttürler, aynı türün coğrafi olarak birbirinden ayrılmış ve renk, parlaklık, kanatüstü dokusu ya da vücut oranları gibi özelliklerde küçük farklar gösteren topluluklarıdır. Bu ayrımlar çoğu zaman ancak uzman incelemesiyle güvenilir biçimde yapılabilir.

Carabus cinsinin üyeleri genellikle 2–4 santimetre boyunda, iri yapılı, uzun bacaklı ve hızlı koşan böceklerdir. Vücut çoğunlukla koyu renklidir; birçok türde yeşil, mavi, mor ya da bakır tonlarında metalik bir parlaklık görülür. Kanatüstleri sıklıkla boyuna çizgiler, sıra hâlinde dizilmiş çukurlar veya kabarcıklarla süslüdür. Arka kanatlar çoğu türde körelmiştir; bu nedenle bu böcekler uçamaz ve yalnızca yürüyerek yer değiştirir.

Hem erginler hem de larvalar etçildir. Çoğunlukla geceleri ya da nemli, bulutlu havalarda toprak yüzeyinde avlanır; salyangozlar, sümüklüböcekler, solucanlar, tırtıllar ve diğer küçük omurgasızlarla beslenirler. Avlarını güçlü çeneleriyle yakalar ve sindirim salgılarını avın üzerine akıtarak kısmen vücut dışında sindirirler. Gündüzleri taşların, devrik ağaç gövdelerinin ve yaprak döküntüsünün altında saklanırlar. Rahatsız edildiklerinde vücudun arka ucundan keskin kokulu, tahriş edici bir savunma sıvısı püskürtebilirler.

Yumurtalar toprağa bırakılır; larvalar da toprak yüzeyinde aktif avcı olarak gelişir ve birkaç evre geçirdikten sonra toprak içinde pupa olur. Uçamadıkları için Carabus türleri dağlar ve vadiler arasında kolayca yayılamaz; bu durum cinste çok sayıda yerel alttür ve dar yayılışlı formun ortaya çıkmasına yol açmıştır. Zararlı sayılan salyangoz ve tırtılları tükettikleri için tarım ve orman ekosistemlerinde yararlı doğal düşmanlar olarak kabul edilirler. İnsanlar için tehlikeli değildirler; ancak savunma sıvısı gözle temas ederse yakıcı olabilir.