Aulagromyza heringii (Hendel, 1920)

Aulagromyza heringii, sinekler (Diptera) takımının yaprak madenci sinekler olarak bilinen Agromyzidae ailesine ve Phytomyzinae alt ailesine bağlı küçük bir sinek türüdür. Aulagromyza cinsi, uzun süre Phytomyza cinsi içinde değerlendirilmiş, daha sonra ayrı bir cins olarak ele alınmıştır. Bu cinsin üyeleri ağırlıklı olarak Palearktik bölgede yayılış gösterir.

Erginler genellikle 1,5–3 mm boyunda, koyu gri, siyah ya da siyah-sarı desenli küçük sineklerdir. Aile içindeki türler birbirine çok benzediğinden kesin tanı için çoğu zaman erkek genital yapılarının mikroskop altında incelenmesi gerekir. Kanat damarlanması, alın ve göğüs üzerindeki kılların düzeni ile vücudun sarı ve siyah bölgeleri ise cins düzeyinde ayırt edici özelliklerdir.

Bu türün larvaları dişbudak (Fraxinus) yapraklarında mayın açar. Mayın genellikle ince bir galeriyle başlar ve daha sonra genişleyerek leke biçimini alır. Avrupa’da yayılış gösteren bir türdür.

Agromyzidae ailesinin larvaları bitki dokusunun içinde, çoğunlukla yaprağın iki yüzeyi arasında beslenerek “galeri” ya da “leke” biçiminde mayınlar açar. Mayının şekli, dışkı izlerinin dizilişi ve konukçu bitki çoğu zaman türün tanınmasında erginin kendisinden daha güvenilir ipuçları verir. Dişi sinek, yumurtasını sivri bir yumurta koyma borusuyla bitki dokusuna bırakır; dişiler ayrıca yaprakları delip sızan özsuyla beslenir ve bu beslenme delikleri yaprak yüzeyinde küçük beyaz noktalar olarak görülür. Olgunlaşan larva pupa olmak için ya mayının içinde kalır ya da dışarı çıkıp toprağa düşer; ılıman bölgelerde yılda bir ya da birkaç döl verilebilir.

Yaprak madenci sinekler doğal ekosistemlerde parazitoit arıcıklar için önemli bir besin kaynağıdır; özellikle Eulophidae, Braconidae ve Pteromalidae ailelerinden pek çok küçük arı bu larvalar üzerinde gelişir. Bu nedenle mayınlı yapraklar, böcekler arasındaki besin ağlarının incelenmesinde sıkça kullanılan bir model oluşturur. Bazı aile üyeleri tarım ve süs bitkilerinde zararlı olabilse de doğal ortamlardaki türlerin büyük çoğunluğu konukçu bitkiye kayda değer zarar vermez.