Amphiura (Ophiopeltis) securigera (Düben & Koren, 1846)

Amphiura securigera, derisidikenliler (Echinodermata) şubesinin yılan yıldızları (Ophiuroidea) sınıfında, Amphiuridae familyasına bağlı küçük bir türdür. Amphiura cinsi içinde Ophiopeltis alt cinsine yerleştirilir. Kuzeydoğu Atlantik ve Akdeniz'in sığ ile orta derinlikteki dip ortamlarından bilinir.

Cinsin diğer üyeleri gibi küçük ve yassı bir merkezi diske ve buna göre uzun, ince kollara sahiptir. Amphiura türleri genellikle kum, çamurlu kum veya kavkı kırıntılı zeminlerde yaşar ve vücutlarının büyük kısmını sediment içine gömer. Kollarının bir kısmını zemin yüzeyine ya da suya uzatarak askıdaki parçacıkları ve tabana çökmüş organik döküntüleri toplarlar. Tüp ayaklar yakalanan parçacıkları mukusla sararak kol boyunca ağıza iletir.

Yılan yıldızları, merkezi diski kollarından belirgin şekilde ayrılan derisidikenlilerdir. Kolları omur benzeri iskelet parçalarından oluştuğu için oldukça esnektir ve hayvan bu kolları kıvırarak hareket eder. Tüp ayaklarında emici bulunmaz. Ağız diskin alt yüzündedir ve anüs yoktur; sindirilemeyen artıklar yine ağızdan atılır. Çoğu türde eşeyler ayrıdır ve üreme mevsiminde yumurta ile sperm suya bırakılır.

Amphiuridae familyasının gömülü yaşayan türleri, sedimentin havalanmasına ve organik maddenin geri dönüşümüne katkıda bulunur. Kopan kollarını yenileyebilmeleri sayesinde balıkların ve diğer dip avcılarının kol uçlarını koparmasına dayanabilirler; bu yüzden deniz tabanı besin ağında önemli bir halka oluştururlar.

Derisidikenliler yalnızca denizlerde yaşayan, ergin evrede beşli simetri gösteren bir hayvan grubudur ve deniz yıldızları, deniz kestaneleri, deniz hıyarları ve deniz zambakları ile akrabadır. Vücutlarında kalkerli plakalardan oluşan bir iç iskelet ve tüp ayakları çalıştıran su damar sistemi bulunur. Yılan yıldızları, dünya genelinde iki binden fazla türüyle bu şubenin en kalabalık sınıflarından biridir; kıyıdaki taş altlarından en derin okyanus çukurlarına kadar hemen her deniz ortamında görülürler. Tatlı suda yaşayan türleri yoktur ve tuzluluğun düşük olduğu ortamlarda çeşitlilikleri belirgin biçimde azalır. Hareketleri yavaş görünse de pek çok tür kollarını eşgüdümlü kullanarak şaşırtıcı bir hızla yer değiştirebilir.