Amara weiratheri

Amara weiratheri, kın kanatlılar (Coleoptera) takımının koşucu böcekler (Carabidae) ailesine ait bir böcek türüdür. Tür, Amara cinsinde yer alır. Amara cinsi, koşucu böcekler (Carabidae) ailesinin Harpalinae alt ailesine bağlı, tür sayısı en yüksek cinslerden biridir. Tür bu cinsin genel özelliklerini taşır; yakın akrabalarından ayrımı ancak ayrıntılı morfolojik incelemeyle yapılabilir.

Bu cinsin üyeleri genellikle 5–15 mm boyunda, oval ve sırtı belirgin biçimde kubbeli, sağlam yapılı böceklerdir. Vücut çoğunlukla parlak siyah, bronz, yeşilimsi ya da mavimsi metalik yansımalıdır; bacaklar ve antenler türüne göre siyah, kahverengi veya kırmızımsı olabilir. Kın kanatlar üzerinde boyuna çizgiler bulunur. Türler dışarıdan birbirine çok benzediği için güvenilir tanı çoğu zaman göğüs (pronotum) biçimi, bacak dikenleri ve erkek üreme organının incelenmesini gerektirir.

Amara türleri çoğunlukla çayır, mera, tarla kenarı, kumlu ve taşlı alanlar gibi açık ve güneşli yaşam alanlarını tercih eder. Koşucu böceklerin büyük kısmından farklı olarak erginler önemli ölçüde tohumla beslenir; gündüz ya da alacakaranlıkta otsu bitkilerin sapına tırmanarak olgunlaşan tohumları yedikleri gözlenir. Bununla birlikte küçük böcekleri ve leşleri de tüketebilirler. Larvalar toprakta gelişir ve bazı türlerde larvaların tohum depolama davranışı bilinir. Yabani ot tohumlarını tükettikleri için tarım ekosistemlerinde yararlı sayılırlar. Cins, ağırlıklı olarak Kuzey Yarımküre'nin ılıman bölgelerinde yayılış gösterir ve Avrupa, Akdeniz havzası ile Asya'da çok sayıda türle temsil edilir.

Koşucu böcekler ailesi (Carabidae), kın kanatlılar takımının en kalabalık ailelerinden biridir ve dünya genelinde kırk bini aşkın tür içerir. Bu ailenin üyeleri yaprak döküntüsü, taş altı ve toprak yüzeyinde yaşayan, çoğunlukla gececi hayvanlardır. Hem erginler hem de larvalar genellikle başka küçük omurgasızlarla beslenir; bu nedenle tarım alanlarında ve doğal ekosistemlerde zararlı böcek, salyangoz ve diğer küçük hayvanların sayısını dengeleyen önemli doğal düşmanlar arasında sayılırlar. Ayrıca çevresel değişimlere duyarlı oldukları için toprak sağlığının ve habitat kalitesinin göstergesi olarak bilimsel çalışmalarda sıkça kullanılırlar.