Amara arenaria

Amara arenaria, koşucu böcekler olarak bilinen Carabidae familyasının Amara cinsine ait bir böcek türüdür. Kın kanatlılar (Coleoptera) takımında yer alır. Cinsin diğer üyeleri gibi küçük ya da orta boyda, oval gövdeli ve sert kanat örtülü bir böcektir; türün kesin tanımlaması uzman incelemesi gerektirir.

Amara cinsi, koşucu böcekler familyası Carabidae içinde yer alan ve dünya genelinde birkaç yüz türü kapsayan büyük bir cinstir. Türlerin çoğu Holarktik bölgede, yani Avrupa, Asya ve Kuzey Amerika'nın ılıman kesimlerinde yaşar. Bu cinsin üyeleri genellikle 5–15 mm boyunda, oval ve hafif dışbükey gövdeli böceklerdir; birçoğu bronz, yeşil ya da bakırımsı metalik bir parlaklık taşırken bazıları koyu kahverengi veya siyahtır. Kısa ve sağlam bacakları, ipliksi antenleri ve kanat örtüleri üzerindeki ince boyuna çizgileri tipik özellikleridir.

Koşucu böceklerin çoğu yırtıcı olduğu hâlde Amara türleri büyük ölçüde bitkisel besinlerle, özellikle otsu bitkilerin tohumlarıyla beslenir. Erginler zaman zaman çiçeklere ve bitki gövdelerine tırmanarak olgunlaşmakta olan tohumları toplar; küçük böcekleri de fırsat buldukça tüketebilirler. Larvalar toprakta yaşar ve hem tohumlarla hem de küçük omurgasızlarla beslenir. Bu beslenme biçimi nedeniyle cinsin üyeleri yabani ot tohumlarının azaltılmasında doğal bir rol oynar.

Bu böcekler çoğunlukla çayırlar, bozkırlar, tarla kenarları, kumlu alanlar ve yol kenarları gibi açık ve güneşli habitatlarda yaşar. Gündüz ya da alacakaranlıkta etkin olabilirler; gün içinde taş, kütük ve bitki artıkları altında saklanırlar. Hızlı koşmaları sayesinde tehlike anında kolayca kaçarlar. Türlerin birbirinden ayrılması çoğunlukla zordur ve kesin tanımlama genellikle büyüteç altında ön göğüs, anten ve bacak ayrıntılarının ya da erkek üreme organının incelenmesini gerektirir.

Carabidae familyası tarım alanlarında zararlı böceklerin ve yabani ot tohumlarının doğal düzenleyicileri olarak önem taşır. Amara türleri de bu nedenle tarımsal ekosistemlerde yararlı canlılar arasında sayılır ve habitat değişimlerinin göstergesi olarak ekolojik araştırmalarda sıkça kullanılır. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.