Verbascum songaricum ssp. songaricum

Verbascum songaricum ssp. songaricum, sıracaotugiller (Scrophulariaceae) familyasına bağlı sığırkuyruğu (Verbascum) cinsinden Verbascum songaricum türünün bir alt türüdür. Tür adı, Orta Asya'daki Cungarya (Songarya) bölgesine atıfta bulunur; tür Orta Asya'dan İran ve Kafkasya'ya uzanan kurak bölgelerde yayılış gösterir. Bu ad, türün tipik formunu, yani türün ilk tanımlandığı bitkilere karşılık gelen biçimini ifade eder.

Verbascum cinsinin üyeleri genellikle iki yıllık, bazen tek ya da çok yıllık otsu bitkilerdir. İlk yıl toprak yüzeyinde sık tüylü yapraklardan oluşan bir rozet geliştirirler; ikinci yıl bu rozetin ortasından dik, çoğu zaman dallanan ve türüne göre yarım metreden iki metreye kadar yükselebilen bir çiçek gövdesi çıkar. Yapraklar ve gövde çoğunlukla yıldız biçimli ya da dallanmış tüylerle kaplıdır; bu tüy örtüsü bitkiye gri, beyazımsı veya keçemsi bir görünüm verir ve onu kuraklığa karşı korur.

Sığırkuyruklarının çiçekleri beş parçalı, hafif simetrik olmayan, çoğunlukla sarı, bazen beyaz, mor ya da kahverengimsi renkte bir taç yaprağa sahiptir. Erkek organların sayısı genellikle beştir ve sapçıkları çoğu türde mor, sarı ya da beyaz tüylerle süslüdür; bu tüylerin rengi ve başçıkların biçimi tür ayrımında önemli özelliklerdendir. Çiçekler başak ya da salkım biçiminde dizilir, gün içinde açılıp kısa sürede solar ve yerlerini çok sayıda küçük tohum içeren kapsül meyvelere bırakır.

Bu cinsin üyeleri genellikle güneşli, açık ve iyi drene olan yerleri sever: kayalık yamaçlar, bozkırlar, maki ve frigana alanları, yol kenarları, nadas tarlaları ve taşlık dağ etekleri tipik yaşam alanlarıdır. Çiçeklenme çoğunlukla ilkbahar sonundan yaz ortasına kadar sürer. Çiçekler başta arılar ve sinekler olmak üzere birçok böceği çeker; bitki böylece tozlaşıcı böcekler için önemli bir besin kaynağı oluşturur. Tohumlar toprakta uzun yıllar canlı kalabilir ve bitki toprak açıldığında yeniden ortaya çıkar.

Sığırkuyruğu cinsi dünyada yaklaşık 350–400 tür içerir ve en büyük çeşitliliğine Akdeniz havzası ile Batı ve Orta Asya'da ulaşır. Türkiye bu cinsin dünyadaki başlıca çeşitlilik merkezlerinden biridir; ülkede iki yüzü aşkın tür bulunur ve bunların büyük bölümü Anadolu'ya özgüdür. Birçok türün yayılış alanı dar olduğundan, yaşam alanlarının tarım, otlatma ve yapılaşma nedeniyle bozulması bu bitkiler için önemli bir tehdit oluşturabilir.