Tingis geniculata (Fieber, 1844)

Tingis geniculata, yarım kanatlılar (Hemiptera) takımının dantel böcekleri ailesine (Tingidae) ait, küçük boyutlu bir bitki emici böcek türüdür. Tür ilk kez 1844’te Fieber tarafından tanımlanmış olup Palearktik bölgede yayılış gösteren Tingis cinsinin üyesidir.

Bu cinsin üyeleri genellikle 2–5 milimetre boyunda, ince yapılı ve gri, kirli beyaz ya da açık kahverengi tonlarında böceklerdir. Ön göğüs (pronotum) ve ön kanatlar, dantel ya da ince bir ağı andıran çok sayıda küçük hücreyle kaplıdır; bu yapı ailenin Türkçede de kullanılan “dantel böcekleri” adının kaynağıdır. Pronotumun üzerinde boyuna çıkıntılar (karinalar) ve öne doğru uzanan kukuleta benzeri bir yapı bulunur; türler arasındaki ayrım çoğunlukla bu çıkıntıların, hücre sıralarının ve vücuttaki tüylerin ayrıntılarına dayanır.

Beslenme açısından Tingis türleri bitki emicidir: emici-sokucu ağız parçalarıyla yaprak, gövde ya da çiçek dokusunun hücre içeriğini emerler. Çoğu tür yalnızca belirli bir bitki cinsinde veya birbirine yakın birkaç bitki türünde yaşar ve özellikle tüylü, otsu bitkileri tercih eder. Yoğun beslenme yapraklarda benekli bir solgunluğa yol açabilir, ancak doğal ortamlarda bu etki genellikle sınırlı kalır.

Dişiler yumurtalarını genellikle konukçu bitkinin dokusuna ya da yüzeyine bırakır. Yumurtadan çıkan perilerin kanatları yoktur ve dantel benzeri yapıları henüz gelişmemiştir; vücutları çoğunlukla dikenli ya da çıkıntılıdır. Periler birkaç gömlek değiştirdikten sonra ergin hâle gelir. Ilıman bölgelerde yılda bir ya da iki döl görülür ve ergin böcekler kışı çoğunlukla bitki artıkları, yosun ya da toprak yüzeyindeki örtü altında geçirir. Yarı kurak bozkırlar, kayalık yamaçlar, çayırlar ve yol kenarları bu böceklerin sık rastlandığı ortamlardır.

Cins, Avrupa’dan Akdeniz çevresine ve Orta Asya’ya kadar uzanan geniş bir alanda yayılış gösterir; Anadolu’nun bozkır ve Akdeniz iklimli bölgeleri de bu böcekler için uygun yaşam alanları sunar. Türlerin çoğu yabani bitkilerde yaşar; insanlar için zararsızdır ve ekonomik önemleri genellikle sınırlıdır.