Tetramorium lucidulum (Menozzi, 1933)

Tetramorium lucidulum, karıncagiller (Formicidae) familyasından, Menozzi tarafından 1933’te tanımlanmış bir karınca türüdür. Adı, vücut yüzeyinin cinsin pek çok üyesine göre daha parlak görünüşüne gönderme yapar. Doğu Akdeniz çevresiyle ilişkilendirilen, az bilinen bir türdür.

Tetramorium, karıncagiller (Formicidae) familyasının Myrmicinae alt familyasına ait, dünyada beş yüzü aşkın türü bulunan çok büyük bir cinstir. Türlerin çoğu Afrika ve Asya’nın sıcak bölgelerinde yaşar; Akdeniz havzası ve Anadolu da cinsin zengin olduğu bölgeler arasındadır. Bazı türleri insan eliyle taşınarak başka kıtalara yayılmıştır. Cinsin türlerini birbirinden ayırmak çoğu zaman zordur; tanı için mikroskop altında yüzey dokusu, diken uzunluğu ve erkek bireylerin üreme organlarının incelenmesi gerekir.

Cinsin işçileri genellikle küçük, birkaç milimetre boyunda, kahverengiden siyahımsıya değişen renklerde karıncalardır. Baş ve gövde çoğunlukla belirgin boyuna çizgiler ve ağsı oyuklarla süslüdür; bel kısmı iki boğumludur (petiol ve postpetiol), göğsün arka ucunda ise bir çift kısa diken bulunur. Antenler on iki boğumludur ve ucunda üç boğumlu bir topuz taşır. Kraliçeler işçilerden belirgin biçimde büyüktür ve çiftleşme uçuşu sırasında kanatlıdır.

Tetramorium türleri çoğunlukla açık, güneşli ve kuru ortamları sever: taşlık yamaçlar, kurak çayırlar, bozkırlar, kumul ve tarla kenarları başlıca yaşam alanlarıdır. Yuvalar genellikle toprağa, taş altlarına ya da kaya çatlaklarına kazılır; girişlerin çevresinde küçük toprak yığınları görülebilir. Koloniler türe göre birkaç yüz ile on binlerce işçi arasında değişebilir ve komşu koloniler arasında sık sık toplu kavgalar yaşanır.

Beslenmeleri karışıktır: işçiler küçük eklem bacaklıları avlar ya da ölülerini toplar, yaprak bitlerinin salgıladığı tatlı maddeleri (bal özü) toplar ve pek çok tür tohum da biriktirir. Bu nedenle tohumların taşınması, toprağın havalandırılması ve küçük böcek popülasyonlarının denetlenmesi bakımından ekosistemde önemli bir yer tutarlar. İnsanlar için tehlikeli değildirler; iğneleri olsa da çoğu tür insan derisini delmekte zorlanır.